حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ، وَالْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ - قَالَ ابْنُ حُجْرٍ دَخَلَ حَدِيثُ أَحَدِهِمَا فِي حَدِيثِ الآخَرِ - عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ بِهَذَا الإِسْنَادِ . نَحْوَ مَا ذَكَرْنَا وَزَادَ بَعْدَ قَوْلِهِ " لَقَدْ كَانَ بِهَذِهِ مَرَّةً مَاءٌ ثُمَّ يَسِيرُونَ حَتَّى يَنْتَهُوا إِلَى جَبَلِ الْخَمَرِ وَهُوَ جَبَلُ بَيْتِ الْمَقْدِسِ فَيَقُولُونَ لَقَدْ قَتَلْنَا مَنْ فِي الأَرْضِ هَلُمَّ فَلْنَقْتُلْ مَنْ فِي السَّمَاءِ . فَيَرْمُونَ بِنُشَّابِهِمْ إِلَى السَّمَاءِ فَيَرُدُّ اللَّهُ عَلَيْهِمْ نُشَّابَهُمْ مَخْضُوبَةً دَمًا " . وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ حُجْرٍ " فَإِنِّي قَدْ أَنْزَلْتُ عِبَادًا لِي لاَ يَدَىْ لأَحَدٍ بِقِتَالِهِمْ " .
Бизга Алий ибн Ҳужр ас-Саъдий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Язид ибн Жобир ва ал-Валид ибн Муслим — Ибн Ҳужр: уларнинг бирининг ҳадиси иккинчисининг ҳадисига аралашиб кетди, деди — Абдурраҳмон ибн Язид ибн Жобирдан шу иснод билан биз зикр қилганга ўхшаш ривоят қилдилар. У «Бу жойда бир вақтлар сув бор эди» деган сўзидан кейин шуни зиёда қилди: «Сўнг улар йўл юриб, ҳатто ал-Хамар тоғига — бу Байтул-Мақдис тоғи — етиб борадилар ва: Биз ердаги (барча) одамларни ўлдирдик, келинглар, энди осмондагиларни ўлдирайлик, дейишади. Сўнг ўқларини осмонга отадилар, Аллаҳ эса уларнинг ўқларини қонга бўялган ҳолда қайтаради». Ибн Ҳужрнинг ривоятида эса: «Мен шундай бандаларимни туширдимки, ҳеч ким уларга қарши жанг қилишга қодир эмас» дейилган.