وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ، أَنَّ رَجُلاً، جَعَلَ يَمْدَحُ عُثْمَانَ فَعَمِدَ الْمِقْدَادُ فَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ - وَكَانَ رَجُلاً ضَخْمًا - فَجَعَلَ يَحْثُو فِي وَجْهِهِ الْحَصْبَاءَ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ مَا شَأْنُكَ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا رَأَيْتُمُ الْمَدَّاحِينَ فَاحْثُوا فِي وُجُوهِهِمُ التُّرَابَ " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилишди — лафз Ибн ал-Мусанноники — улар дедилар: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Мансурдан, у Иброҳимдан, у Ҳаммом ибн ал-Ҳорисдан ривоят қилди. Бир киши Усмонни мақтай бошлади. Шунда Миқдод қасдма-қасд тиззалари устига чўкди — у бақувват киши эди — ва унинг юзига майда тошларни соча бошлади. Усмон унга: ‹Сенга нима бўлди?› деди. У: ‹Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: ‹Мақтовчиларни кўрсангиз, уларнинг юзларига тупроқ сочинг›.»