حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ جَمِيعًا عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، - وَاللَّفْظُ لأَبِي كُرَيْبٍ - حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ يَقُولُ لِجَارِيَةٍ لَهُ اذْهَبِي فَابْغِينَا شَيْئًا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّنًا لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَنْ يُكْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّهَ مِنْ بَعْدِ إِكْرَاهِهِنَّ} لَهُنَّ { غَفُورٌ رَحِيمٌ}
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Абу Курайб биргаликда Абу Муовиядан ривоят қилдилар — лафз Абу Курайбники — бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Аъмаш ривоят қилди, у Абу Суфёндан, у Жобирдан ривоят қилди, у деди: Абдуллаҳ ибн Убайй ибн Салул ўзининг бир чўри қизига: «Бор, биз учун (зино қилиб) бирор нарса топиб кел», дерди. Шунда азиз ва жалил бўлган Аллаҳ: ‹Чўри қизларингизни, улар иффатли бўлишни истасалар, дунё ҳаётининг ўткинчи матосини излаб, фоҳишаликка мажбурламанглар. Ким уларни мажбурласа, албатта Аллаҳ уларнинг мажбурланганидан кейин улар учун мағфират қилувчи, раҳмлидир› (оятини) нозил қилди.