أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ سُلَيْمَانَ الْمُجَالِدِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ، - يَعْنِي ابْنَ عِيَاضٍ - عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَةً فَزَادَ فِيهَا أَوْ نَقَصَ فَلَمَّا سَلَّمَ قُلْنَا يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَلْ حَدَثَ فِي الصَّلاَةِ شَىْءٌ قَالَ " وَمَا ذَاكَ " . فَذَكَرْنَا لَهُ الَّذِي فَعَلَ فَثَنَى رِجْلَهُ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَسَجَدَ سَجْدَتَىِ السَّهْوِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ " لَوْ حَدَثَ فِي الصَّلاَةِ شَىْءٌ لأَنْبَأْتُكُمْ بِهِ " . ثُمَّ قَالَ " إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ أَنْسَى كَمَا تَنْسَوْنَ فَأَيُّكُمْ شَكَّ فِي صَلاَتِهِ شَيْئًا فَلْيَتَحَرَّ الَّذِي يَرَى أَنَّهُ صَوَابٌ ثُمَّ يُسَلِّمْ ثُمَّ يَسْجُدْ سَجْدَتَىِ السَّهْوِ " .
Бизга ал-Ҳасан ибн Исмоил ибн Сулаймон ал-Мужолидий ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фузайл — яъни ибн Иёз — ривоят қилди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир намоз ўқиб, унда (ракатни) зиёда ёки кам қилдилар. Салом берганларида биз: «Ё Набияллаҳ, намозда бирор нарса содир бўлдими?» дедик. У: «Бу нима (деган гап)?» дедилар. Шунда биз унга қилган ишларини айтдик. Сўнг оёғини букиб, қиблага юзландилар ва саҳв саждасининг икки саждасини қилдилар. Кейин юзларини бизга қаратиб: «Агар намозда бирор нарса содир бўлганида, албатта сизларга уни хабар қилардим,» дедилар. Сўнгра: «Мен ҳам худди сизлар унутганингиздек унутадиган башар (инсон)ман. Сизлардан ким намозида бирор нарсада шубҳага тушса, ўзи тўғри деб билган нарсани излаб танласин, сўнгра салом берсин, кейин саҳв саждасининг икки саждасини қилсин,» дедилар.