أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا قُدَامَةُ، عَنْ جَسْرَةَ، قَالَتْ حَدَّثَتْنِي عَائِشَةُ، - رضى الله عنها - قَالَتْ دَخَلَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الْيَهُودِ فَقَالَتْ إِنَّ عَذَابَ الْقَبْرِ مِنَ الْبَوْلِ . فَقُلْتُ كَذَبْتِ . فَقَالَتْ بَلَى إِنَّا لَنَقْرِضُ مِنْهُ الْجِلْدَ وَالثَّوْبَ . فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصَّلاَةِ وَقَدِ ارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُنَا فَقَالَ " مَا هَذَا " . فَأَخْبَرْتُهُ بِمَا قَالَتْ فَقَالَ " صَدَقَتْ " . فَمَا صَلَّى بَعْدَ يَوْمَئِذٍ صَلاَةً إِلاَّ قَالَ فِي دُبُرِ الصَّلاَةِ " رَبَّ جِبْرِيلَ وَمِيكَائِيلَ وَإِسْرَافِيلَ أَعِذْنِي مِنْ حَرِّ النَّارِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ " .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар бериб, деди: бизга Яло ривоят қилди, у деди: бизга Қудома, Жасрадан (ривоят қилди), у деди: менга Оиша (розияллаҳу анҳо) ривоят қилиб, деди: ҳузуримга яҳудий аёл кириб: «Албатта, қабр азоби сийдикдан (сақланмаслик туфайли)дир,» деди. Мен: «Ёлғон айтдинг,» дедим. У: «Йўқ, (рост,) биз унинг (сийдик тегиши) сабабли тери ва кийимни қирқиб ташлаймиз,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга чиқдилар ва бизнинг овозларимиз баландлашган эди. У: «Бу нима?» дедилар. Мен у (аёл) айтган нарсани у зотга айтдим. У: «(Аёл) рост айтибди,» дедилар. Шундан кейин у зот бирор намоз ўқисалар, албатта намоз ортидан: «Рабба Жибрила ва Микоила ва Исрофила, аъизни мин ҳаррин-нори ва азабил-қабр (Эй Жибрил, Микоил ва Исрофилнинг Робби, мени дўзах иссиғидан ва қабр азобидан асра),» дер эдилар.