أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مَخْلَدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَاوُسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَحِلُّ لأَحَدٍ يَهَبُ هِبَةً ثُمَّ يَعُودُ فِيهَا إِلاَّ الْوَالِدَ " . قَالَ طَاوُسٌ كُنْتُ أَسْمَعُ الصِّبْيَانَ يَقُولُونَ يَا عَائِدًا فِي قَيْئِهِ وَلَمْ أَشْعُرْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ ذَلِكَ مَثَلاً حَتَّى بَلَغَنَا أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ " مَثَلُ الَّذِي يَهَبُ الْهِبَةَ ثُمَّ يَعُودُ فِيهَا " . وَذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا " كَمَثَلِ الْكَلْبِ يَأْكُلُ قَيْئَهُ " .
Бизга Абдулҳамид ибн Муҳаммад хабар берди, у деди: бизга Махлад ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Журайж ривоят қилди, ал-Ҳасан ибн Муслимдан, у Товусдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бир кишига ҳадя бергач, сўнгра ундан қайтиб олиши ҳалол эмас, отадан бошқа,» дедилар. Товус деди: «Мен болаларнинг: «Эй қусуғига қайтгувчи!» деб айтишларини эшитар эдим, лекин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни мисол қилиб келтирганларини билмас эдим, токи бизга: «Ҳадя бергач, сўнгра ундан қайтиб олган кишининг мисоли...» деб айтганлари етиб келгунча.» Ва у (Товус) маъноси «...ўз қусуғини ейдиган итнинг мисолидай» деган бир сўзни зикр қилди.