أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، قَدِمَ رَكْبٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمِّرِ الْقَعْقَاعَ بْنَ مَعْبَدٍ. وَقَالَ عُمَرُ رضى الله عنه بَلْ أَمِّرِ الأَقْرَعَ بْنَ حَابِسٍ. فَتَمَارَيَا حَتَّى ارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا فَنَزَلَتْ فِي ذَلِكَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ} حَتَّى انْقَضَتِ الآيَةُ {وَلَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ}.
Бизга ал-Ҳасан ибн Муҳаммад хабар берди, у деди: бизга Ҳажжож, Ибн Журайждан ривоят қилди, у деди: менга Ибн Абу Мулайка хабар берди, у Абдуллаҳ ибнуз-Зубайр (розияллаҳу анҳумо)дан ривоят қилиб айтдики: Бану Тамимдан бир гуруҳ (суворий) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келди. Абу Бакр (розияллаҳу анҳу): «Қаъқў ибн Маъбадни амир қилиб тайинланг,» деди. Умар (розияллаҳу анҳу) эса: «Йўқ, балки Ақраъ ибн Ҳобисни амир қилинг,» деди. Улар тортишдилар, ҳатто овозлари кўтарилди. Шунда бу ҳақда: «Эй иймон келтирганлар, Аллаҳ ва Унинг Расули олдида (сўз ёки иш билан) ўзингизни илгари сурманглар,» (ояти нозил бўлди), то оят тугагунча: «Агар улар сен уларнинг олдига чиққунингча сабр қилганларида, албатта ўзлари учун яхшироқ бўларди,» (Ҳужурот сураси, 1-5).