أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ قَارَوَنْدَا، قَالَ سَأَلْتُ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ صَلاَةِ، أَبِيهِ فِي السَّفَرِ وَسَأَلْنَاهُ هَلْ كَانَ يَجْمَعُ بَيْنَ شَىْءٍ مِنْ صَلاَتِهِ فِي سَفَرِهِ فَذَكَرَ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ كَانَتْ تَحْتَهُ فَكَتَبَتْ إِلَيْهِ وَهُوَ فِي زَرَّاعَةٍ لَهُ أَنِّي فِي آخِرِ يَوْمٍ مِنْ أَيَّامِ الدُّنْيَا وَأَوَّلِ يَوْمٍ مِنَ الآخِرَةِ . فَرَكِبَ فَأَسْرَعَ السَّيْرَ إِلَيْهَا حَتَّى إِذَا حَانَتْ صَلاَةُ الظُّهْرِ قَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلاَةَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ . فَلَمْ يَلْتَفِتْ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ نَزَلَ فَقَالَ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ . فَصَلَّى ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى غَابَتِ الشَّمْسُ قَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلاَةَ . فَقَالَ كَفِعْلِكَ فِي صَلاَةِ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ . ثُمَّ سَارَ حَتَّى إِذَا اشْتَبَكَتِ النُّجُومُ نَزَلَ ثُمَّ قَالَ لِلْمُؤَذِّنِ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ . فَصَلَّى ثُمَّ انْصَرَفَ فَالْتَفَتَ إِلَيْنَا فَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الأَمْرُ الَّذِي يَخَافُ فَوْتَهُ فَلْيُصَلِّ هَذِهِ الصَّلاَةَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Базиъ хабар берди, у деди: бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, у деди: бизга Касир ибн Қоровандо ривоят қилди, у деди: мен Солим ибн Абдуллаҳдан отасининг сафардаги намози ҳақида сўрадим ва ундан: сафарида намозларидан бирортасини жамъ қилиб ўқирмиди? деб сўрадик. Шунда у зикр қилдики, Сафийя бинт Абу Убайд унинг (отасининг) никоҳида эди. У (Сафийя) ўз деҳқончилигида бўлган (Ибн Умарга) хат ёзди: «Мен дунё кунларининг охирги кунида ва Охиратнинг биринчи кунидаман.» Шунда у (уловга) миниб, унга шошилиб йўл юрди. Пешин намози вақти келганда муаззин унга: «Намоз, эй Абу Абдурраҳмон!» деди. Аммо у парво қилмади, токи икки намоз орасида (йўлда) бўлганда (йўлдан) тушди-да: «Иқомат айт, мен салом берганимда яна иқомат айт,» деди. Шундай қилиб (иккаласини) ўқиди, сўнг (уловга) миниб (йўл юрди). Қуёш ботганда муаззин унга: «Намоз,» деди. У: «Пешин ва аср намозидаги қилганинг каби қил,» деди. Сўнг йўл юрди, токи юлдузлар қуюқлашганда (йўлдан) тушиб, муаззинга: «Иқомат айт, мен салом берганимда яна иқомат айт,» деди. Шундай қилиб (иккаласини) ўқиди, сўнг (намоздан) қайтиб бизга юзланди-да деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бирортангизга ўтиб кетишидан қўрқадиган бир иш етиб келса, ана шу намозни (шу тарзда) ўқисин,» дедилар.