Сунани Термизий — 1154-ҳадис

Эмизиш китоби · Эри бор чўри озод қилинса

1154-ҳадисСунани Термизий · Эмизиш китоби

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ زَوْجُ بَرِيرَةَ عَبْدًا فَخَيَّرَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاخْتَارَتْ نَفْسَهَا وَلَوْ كَانَ حُرًّا لَمْ يُخَيِّرْهَا ‏.‏

Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Жарир ибн Абдул-Ҳамид хабар берди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилди), у деди: «Бариранинг эри қул эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (турмушда қолиш ёки ажралиш) ихтиёрига қўйдилар, у ўзини (ажралишни) ихтиёр қилди; агар эри ҳур (озод) бўлганида, уни ихтиёрга қўймас эдилар.»

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳи Муслим, 3780-ҳадисҚул озод қилиш китоби

Унинг (Барира)нинг эри қул эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (қолиш ёки ажралиш) ихтиёрига қўйди, у ўзини (ажралишни) танлади; агар (эри) ҳур (озод) бўлганида, уни ихтиёрга қўймас эди Аммо баъду

Сунани Абу Довуд, 2233-ҳадисТалоқ китоби

Унинг эри қул эди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ихтиёрли қилдилар, у эса ўзини ихтиёр қилди. Агар (эри) озод киши бўлганида, у зот уни ихтиёрли қилмас эдилар.

Сунани Термизий, 1155-ҳадисЭмизиш китоби

Бариранинг эри ҳур (озод) эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (турмушда қолиш ёки ажралиш) ихтиёрига қўйдилар. Бариранинг эри қул эди, Мен Бариранинг эрини кўрдим, у қул эди, унга Муғис дейиларди,…

Сунани Абу Довуд, 2235-ҳадисТалоқ китоби

ки, Барира озод қилинган пайтда унинг эри озод киши эди, ва у ихтиёрли қилинди. У: ‹Мен у билан бирга бўлишни хоҳламайман, гарчи мен учун шунча-шунча (мол) бўлса ҳам› деди.

Сунани Абу Довуд, 2232-ҳадисТалоқ китоби

ки, Бариранинг эри Муғис деб аталадиган қора қул эди. У зот — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — уни ихтиёрли қилдилар ва унга идда ўташни буюрдилар.

Сунани Абу Довуд, 2167-ҳадисНикоҳ китоби

. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёлларидан бирига, у ҳайзли ҳолда бўлганида, мубошарат қилмоқчи бўлсалар, унга изор (белбоғ) ўраб олишни буюриб, сўнгра мубошарат қилардилар.