حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا مُعَمَّرُ بْنُ سُلَيْمَانَ الرَّقِّيُّ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ أَرْطَاةَ، عَنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ بْنِ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ اسْتُكْرِهَتِ امْرَأَةٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَرَأَ عَنْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْحَدَّ وَأَقَامَهُ عَلَى الَّذِي أَصَابَهَا وَلَمْ يُذْكَرْ أَنَّهُ جَعَلَ لَهَا مَهْرًا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَلَيْسَ إِسْنَادُهُ بِمُتَّصِلٍ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ . قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدًا يَقُولُ عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ وَلاَ أَدْرَكَهُ يُقَالُ إِنَّهُ وُلِدَ بَعْدَ مَوْتِ أَبِيهِ بِأَشْهُرٍ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ أَنْ لَيْسَ عَلَى الْمُسْتَكْرَهَةِ حَدٌّ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Муъаммар ибн Сулаймон ар-Раққий ривоят қилди, ал-Ҳажжож ибн Артоадан, у Абдул-Жаббор ибн Воил ибн Ҳужрдан, у отасидан (ривоят қилди). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида бир аёл мажбурланган (зино қилишга зўрланган) эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан ҳадни соқит қилди ва уни унга (зўрлик қилган) кишига қойим қилди (жазолади). Унинг (аёлга) маҳр белгилагани эса зикр қилинмади. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ғариб ҳадис бўлиб, унинг исноди муттасил (узлуксиз) эмас. Бу ҳадис бу йўлдан бошқача ҳам ривоят қилинган. У деди: Мен Муҳаммаднинг (ал-Бухорий) шундай деганини эшитдим: Абдул-Жаббор ибн Воил ибн Ҳужр отасидан эшитмаган ва унга етишмаган; айтишларича, у отаси вафотидан бир неча ой кейин туғилган. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқаларидан бўлган илм аҳли ҳузурида амал шунга: мажбурланган (зўрланган) аёлга ҳад йўқлигига.