حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ الْكِنْدِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، خَرَجَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تُرِيدُ الصَّلاَةَ فَتَلَقَّاهَا رَجُلٌ فَتَجَلَّلَهَا فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا فَصَاحَتْ فَانْطَلَقَ وَمَرَّ عَلَيْهَا رَجُلٌ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . وَمَرَّتْ بِعِصَابَةٍ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . فَانْطَلَقُوا فَأَخَذُوا الرَّجُلَ الَّذِي ظَنَّتْ أَنَّهُ وَقَعَ عَلَيْهَا وَأَتَوْهَا فَقَالَتْ نَعَمْ هُوَ هَذَا . فَأَتَوْا بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا أَمَرَ بِهِ لِيُرْجَمَ قَامَ صَاحِبُهَا الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا . فَقَالَ لَهَا " اذْهَبِي فَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكِ " . وَقَالَ لِلرَّجُلِ قَوْلاً حَسَنًا وَقَالَ لِلرَّجُلِ الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا " ارْجُمُوهُ " . وَقَالَ " لَقَدْ تَابَ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ لَقُبِلَ مِنْهُمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ . وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ سَمِعَ مِنْ أَبِيهِ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ بْنِ وَائِلٍ وَعَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلٍ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ан-Найсобурий ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, Исроилдан, у деди: бизга Симок ибн Ҳарб ривоят қилди, Алқама ибн Воил ал-Киндийдан, у отасидан (ривоят қилдики), бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида намозни (ўқишни) истаб чиқди. Йўлда унга бир киши дуч келди ва уни ўзига тортиб, ундан ҳожатини адо этди (зино қилди). Аёл қичқирди, у эса кетиб қолди. Унинг ёнидан бир киши ўтиб қолди, (аёл) унга: «Анави киши менга шундай-шундай қилди,» деди. Сўнгра муҳожирлардан бир гуруҳ ўтиб қолди, (аёл) уларга: «Анави киши менга шундай-шундай қилди,» деди. Улар бордилар ва (аёл) ўзига яқинлик қилган деб гумон қилган кишини ушладилар-да, уни (аёлнинг) олдига олиб келдилар. (Аёл): «Ҳа, мана шу,» деди. Сўнг уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига олиб келдилар. Қачонки (Расулуллаҳ) уни тошбўрон қилишга буюрганида, (аёлга) чинакам яқинлик қилган киши туриб: «Ё Расулуллаҳ, мен унинг эгасиман (мен қилганман),» деди. Шунда (Расулуллаҳ) аёлга: «Бор, Аллаҳ сени мағфират қилди,» дедилар. Ва у (тутиб келинган) кишига яхши сўз айтдилар. (Аёлга) яқинлик қилган кишига эса: «Уни тошбўрон қилинг,» дедилар. Ва: «У шундай тавба қилдики, агар Мадина аҳли шундай тавба қилсалар, улардан қабул қилинарди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан ғариб саҳиҳ ҳадисдир. Алқама ибн Воил ибн Ҳужр отасидан эшитган; у Абдул-Жаббор ибн Воилдан каттароқдир, Абдул-Жаббор ибн Воил эса отасидан эшитмаган.