حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عُمَيْرٍ، مَوْلَى آبِي اللَّحْمِ قَالَ شَهِدْتُ خَيْبَرَ مَعَ سَادَتِي فَكَلَّمُوا فِيَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَعْلَمُوهُ أَنِّي مَمْلُوكٌ . قَالَ فَأَمَرَ بِي فَقُلِّدْتُ السَّيْفَ فَإِذَا أَنَا أَجُرُّهُ فَأَمَرَ لِي بِشَيْءٍ مِنْ خُرْثِيِّ الْمَتَاعِ وَعَرَضْتُ عَلَيْهِ رُقْيَةً كُنْتُ أَرْقِي بِهَا الْمَجَانِينَ فَأَمَرَنِي بِطَرْحِ بَعْضِهَا وَحَبْسِ بَعْضِهَا . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يُسْهَمَ لِلْمَمْلُوكِ وَلَكِنْ يُرْضَخُ لَهُ بِشَيْءٍ . وَهُوَ قَوْلُ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Бишр ибнул-Муфаззал, Муҳаммад ибн Зайддан, у Умайр — Обил-Лаҳмнинг озод қилинган қули — дан (ривоят қилдики), у деди: Мен Хайбарда хўжаларим билан бирга бўлдим. Улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га мен ҳақимда гапириб, мен қул эканимни билдиришди. (У) деди: У (зот) мен ҳақимда буюрдилар, шунда менга қилич осиб қўйилди, мен уни (ерда) судраб юрардим (кичиклигимдан). У (зот) менга рўзғор асбобларидан бирор нарса беришни буюрдилар. Мен у (зот)га жинниларни даволайдиган бир руқяни (дуони) кўрсатдим, у (зот) менга унинг бир қисмини ташлашни ва бир қисмини ушлаб қолишни буюрдилар. Бу бобда Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Баъзи илм аҳли наздида амал шунга (биноан)дир: қулга (тўлиқ) улуш ажратилмайди, лекин унга бирор нарса инъом этилади. Бу ас-Саврий, Шофиий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.