حَدَّثَنَا سُوَيْدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَابْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ حَكِيمَ بْنَ حِزَامٍ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِي ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي ثُمَّ قَالَ " يَا حَكِيمُ إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ فَمَنْ أَخَذَهُ بِسَخَاوَةِ نَفْسٍ بُورِكَ لَهُ فِيهِ وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ وَكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى " . فَقَالَ حَكِيمٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ أَرْزَأُ أَحَدًا بَعْدَكَ شَيْئًا حَتَّى أُفَارِقَ الدُّنْيَا . فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يَدْعُو حَكِيمًا إِلَى الْعَطَاءِ فَيَأْبَى أَنْ يَقْبَلَهُ ثُمَّ إِنَّ عُمَرَ دَعَاهُ لِيُعْطِيَهُ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَ مِنْهُ شَيْئًا فَقَالَ عُمَرُ إِنِّي أُشْهِدُكُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ عَلَى حَكِيمٍ أَنِّي أَعْرِضُ عَلَيْهِ حَقَّهُ مِنْ هَذَا الْفَىْءِ فَيَأْبَى أَنْ يَأْخُذَهُ . فَلَمْ يَرْزَأْ حَكِيمٌ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ شَيْئًا بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى تُوُفِّيَ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ .
Бизга Сувайд ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ хабар берди, Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Урва ибн аз-Зубайр ва Ибнул-Мусайябдан (ривоят қилдики), Ҳаким ибн Ҳизом (розияллаҳу анҳу) деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (бирор нарса) сўрадим, у менга бердилар; сўнг (яна) сўрадим, менга бердилар; сўнг (яна) сўрадим, менга бердилар; сўнг у: «Эй Ҳаким, албатта бу мол кўм-кўк ва шириндир; ким уни нафси сахийлиги билан (тама қилмай) олса, унга (мол)да барака берилади; ким уни нафси тама қилиб олса, унга унда барака берилмайди ва у — еб (тўймайдиган) кишидек бўлади. Юқори қўл (берувчи қўл) паст қўлдан (олувчи қўлдан) яхшироқдир,» дедилар. Ҳаким деди: «Мен: «Эй Расулуллаҳ, сизни ҳақ билан жўнатган Зотга қасамки, дунёдан ажралгунча сиздан кейин ҳеч кимдан бирор нарса олиб, (уни) камайтирмайман,» дедим. Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) Ҳакимни инъом (олишга) чақирарди, бироқ у уни қабул қилишдан бош тортарди. Сўнг Умар (розияллаҳу анҳу) унга (инъом) бериш учун чақирди, бироқ у ундан бирор нарса олишдан бош тортди. Шунда Умар: «Эй мусулмонлар жамоаси, мен Ҳаким ҳақида сизларни гувоҳ қиламанки, мен унга шу ўлжадан ўз ҳаққини таклиф қиламан, у эса уни олишдан бош тортяпти,» деди. Ҳаким Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан кейин, вафот этгунигача ҳеч кимдан бирор нарса олиб, (уни) камайтирмади. У (Термизий) деди: бу саҳиҳ ҳадисдир.