وَحَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ حَكِيمَ بْنَ حِزَامٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي ثُمَّ قَالَ " يَا حَكِيمُ إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، فَمَنْ أَخَذَهُ بِسَخَاوَةِ نَفْسٍ بُورِكَ لَهُ فِيهِ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ، الْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى ". قَالَ حَكِيمٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ أَرْزَأُ أَحَدًا بَعْدَكَ شَيْئًا حَتَّى أُفَارِقَ الدُّنْيَا، فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ يَدْعُو حَكِيمًا إِلَى الْعَطَاءِ فَيَأْبَى أَنْ يَقْبَلَهُ مِنْهُ، ثُمَّ إِنَّ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ دَعَاهُ لِيُعْطِيَهُ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَ مِنْهُ شَيْئًا. فَقَالَ عُمَرُ إِنِّي أُشْهِدُكُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ عَلَى حَكِيمٍ، أَنِّي أَعْرِضُ عَلَيْهِ حَقَّهُ مِنْ هَذَا الْفَىْءِ فَيَأْبَى أَنْ يَأْخُذَهُ. فَلَمْ يَرْزَأْ حَكِيمٌ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى تُوُفِّيَ.
Абдон бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Юнус бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у Урва ибн Зубайр ва Саъид ибн Мусайябдан: Ҳаким ибн Ҳизом розияллаҳу анҳу деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўради, у зот менга берди, сўнг яна сўради, менга берди, сўнг яна сўради, менга берди, сўнг: «Эй Ҳаким, албатта бу мол — кўк, ширин (нарса)дир. Ким уни сахий кўнгил билан олса, унга унда баракат берилади. Ким уни нафсининг очкўзлиги билан олса, унга унда баракат берилмайди — еб (лекин) тўймайдиган киши кабидир. Юқори қўл қуйи қўлдан яхшироқдир» дедилар. Ҳаким деди: Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, сени ҳақ билан юборган зотга қасамки, мен сендан кейин дунёдан ажрагунимча ҳеч кимдан бирор нарса (сўраб) камайтирмайман› дедим. Абу Бакр розияллаҳу анҳу Ҳакимни (байтулмолдан) ато (улуш) олишга чақирар, у эса ундан уни қабул қилишдан бош тортар эди. Сўнг Умар розияллаҳу анҳу уни унга бериш учун чақирди, у ундан бирор нарса қабул қилишдан бош тортди. Умар: ‹Эй мусулмонлар жамоаси, мен сизларни Ҳаким устида гувоҳ қиламан: мен унга бу файъ(ўлжа)дан ҳақини таклиф қиламан, у эса уни олишдан бош тортяпти› деди. Ҳаким Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кейин — вафот этгунча — одамлардан ҳеч кимни (сўраб) камайтирмади.