حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، يَقُولُ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، عَنْ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ، قَالَ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ قَالَ " هَذَا الْمَالُ ـ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ قَالَ لِي يَا حَكِيمُ ـ إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، فَمَنْ أَخَذَهُ بِطِيبِ نَفْسٍ بُورِكَ لَهُ فِيهِ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ، وَكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ، وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى ".
Ҳаким ибн Ҳизом айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадим, бердилар; яна сўрадим, бердилар; яна сўрадим, бердилар. Кейин дедилар: "Бу мол — (Суфён баъзан: Менга: Эй Ҳаким, дедиларъ деб айтар эди) — албатта бу мол кўм-кўк, ширин (жозибали)дир. Ким уни нафси тинч (қаноат) билан олса, унда унга барака берилади; ким уни нафси очкўзлик билан олса, унда унга барака берилмайди, у еб тўймайдиган киши каби бўлади. Юқори қўл (берувчи қўл) қуйи қўл (олувчи қўл)дан яхшироқдир."