حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا رِشْدِينُ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ أَنْعُمَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ رَجُلَيْنِ مِمَّنْ دَخَلَ النَّارَ اشْتَدَّ صِيَاحُهُمَا فَقَالَ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ أَخْرِجُوهُمَا . فَلَمَّا أُخْرِجَا قَالَ لَهُمَا لأَىِّ شَيْءٍ اشْتَدَّ صِيَاحُكُمَا قَالاَ فَعَلْنَا ذَلِكَ لِتَرْحَمَنَا . قَالَ إِنَّ رَحْمَتِي لَكُمَا أَنْ تَنْطَلِقَا فَتُلْقِيَا أَنْفُسَكُمَا حَيْثُ كُنْتُمَا مِنَ النَّارِ . فَيَنْطَلِقَانِ فَيُلْقِي أَحَدُهُمَا نَفْسَهُ فَيَجْعَلُهَا عَلَيْهِ بَرْدًا وَسَلاَمًا وَيَقُومُ الآخَرُ فَلاَ يُلْقِي نَفْسَهُ فَيَقُولُ لَهُ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُلْقِيَ نَفْسَكَ كَمَا أَلْقَى صَاحِبُكَ فَيَقُولُ يَا رَبِّ إِنِّي لأَرْجُو أَنْ لاَ تُعِيدَنِي فِيهَا بَعْدَ مَا أَخْرَجْتَنِي . فَيَقُولُ لَهُ الرَّبُّ لَكَ رَجَاؤُكَ . فَيَدْخُلاَنِ جَمِيعًا الْجَنَّةَ بِرَحْمَةِ اللَّهِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى إِسْنَادُ هَذَا الْحَدِيثِ ضَعِيفٌ لأَنَّهُ عَنْ رِشْدِينَ بْنِ سَعْدٍ . وَرِشْدِينُ بْنُ سَعْدٍ هُوَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ عَنِ ابْنِ أَنْعُمَ وَهُوَ الإِفْرِيقِيُّ وَالإِفْرِيقِيُّ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ .
Бизга Сувайд ибн Наср ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Ришдин ибн Саъд хабар берди, менга Ибн Анъум Абу Усмондан ривоят қилдики, у унга Абу Ҳурайрадан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди. У: «Дўзахга кирганлардан икки кишининг фарёди шиддат қилади. Шунда Робб (азза ва жалла): «Уларни чиқаринглар,» дейди. Улар чиқарилганда, у иккаласига: «Фарёдингиз нима учун шу қадар шиддат қилди?» дейди. Улар: «Бизга раҳм қилишинг учун шундай қилдик,» дейишади. У: «Сизларга раҳматим шуки, бориб, дўзахда қаерда бўлган бўлсангиз, ўзингизни ўша ерга ташланглар,» дейди. Шунда иккаласи боради. Улардан бири ўзини (дўзахга) ташлайди, (Аллаҳ) уни унга салқин ва саломатлик қилади. Иккинчиси эса туриб қолади, ўзини ташламайди. Робб (азза ва жалла) унга: «Ўртоғинг ўзини ташлагани каби сени ўзингни ташлашдан нима тўсди?» дейди. У: «Эй Роббим, мени (дўзахдан) чиқарганингдан кейин яна унга қайтармаслигингни умид қиламан,» дейди. Робб унга: «Сен учун умидинг (рўёбга чиқди),» дейди. Шундай қилиб, иккаласи Аллаҳнинг раҳмати билан жаннатга киради,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадиснинг исноди заифдир, чунки у Ришдин ибн Саъд орқали (ривоят қилинган). Ришдин ибн Саъд ҳадис аҳли наздида заифдир; у Ибн Анъумдан (ривоят қилган), у эса ал-Ифриқийдир, ал-Ифриқий ҳам ҳадис аҳли наздида заифдир.