حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنِ السُّدِّيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي مَنْ، سَمِعَ عَلِيًّا، يَقُولُ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : (إِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ ) الآيَةَ أَحْزَنَتْنَا قَالَ قُلْنَا يُحَدِّثُ أَحَدُنَا نَفْسَهُ فَيُحَاسَبُ بِهِ لاَ نَدْرِي مَا يُغْفَرُ مِنْهُ وَلاَ مَا لاَ يُغْفَرُ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا ( لاَ يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ).
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо, Исроилдан, у ас-Суддийдан ривоят қилди, у деди: менга Алини эшитган киши ривоят қилдики, у шундай дер эди: Мана шу оят: «Агар дилингиздагини ошкор қилсангиз ёки яширсангиз, Аллаҳ унинг ҳисобини сиздан олади ва хоҳлаган кишисини мағфират қилади, хоҳлаган кишисини азоблайди,» — деган оят нозил бўлганида, бизни ғамгин қилди. (Али) деди: Биз: «Бирортамиз ўз кўнглидан бирор нарсани ўтказади ва ундан ҳисоб қилинади; ундан нимаси кечирилишини, нимаси кечирилмаслигини билмаймиз,» дедик. Шунда ундан кейин мана бу оят нозил бўлиб, уни насх қилди: «Аллаҳ ҳеч бир жонга тоқатидан ортиғини юкламайди; у касб қилган (яхшилик) ўзига, қилган (ёмонлик) ҳам ўзигадир.»