حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ أَبِي عُمَرَ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ الْمَعْنَى، وَاحِدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ ابْنِ مُحَيْصِنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسِ بْنِ مَخْرَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْْ : (مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ ) شَقَّ ذَلِكَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ فَشَكَوْا ذَلِكَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " قَارِبُوا وَسَدِّدُوا وَفِي كُلِّ مَا يُصِيبُ الْمُؤْمِنَ كَفَّارَةٌ حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا أَوِ النَّكْبَةِ يُنْكَبُهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . ابْنُ مُحَيْصِنٍ هُوَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مُحَيْصِنٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Абу Умар ва Абдуллаҳ ибн Абу Зиёд — маъно биттадир — ривоят қилишди, улар деди: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, Ибн Муҳайсиндан, у Муҳаммад ибн Қайс ибн Махрамадан, у Абу Ҳурайрадан (ривоятки), у деди: «Ким бир ёмонлик қилса, у (билан) жазоланади» (ояти) нозил бўлганида, бу мусулмонларга оғир ботди ва улар буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га шикоят қилишди. Шунда у: «(Тоат ила Аллаҳга) яқинлашинглар ва тўғри йўл тутинглар; мўминга етадиган ҳар бир нарсада каффорат (гуноҳларни ўчириш) бордир, ҳатто унга тиккан тикан(да) ҳам, ёки унинг бошига тушган мусибат(да) ҳам (каффорат бордир),» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Ибн Муҳайсин — у Умар ибн Абдураҳмон ибн Муҳайсиндир.