حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَمَّا خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ مَسَحَ ظَهْرَهُ فَسَقَطَ مِنْ ظَهْرِهِ كُلُّ نَسَمَةٍ هُوَ خَالِقُهَا مِنْ ذُرِّيَّتِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَجَعَلَ بَيْنَ عَيْنَىْ كُلِّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ وَبِيصًا مِنْ نُورٍ ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى آدَمَ فَقَالَ أَىْ رَبِّ مَنْ هَؤُلاَءِ قَالَ هَؤُلاَءِ ذُرِّيَّتُكَ فَرَأَى رَجُلاً مِنْهُمْ فَأَعْجَبَهُ وَبِيصُ مَا بَيْنَ عَيْنَيْهِ فَقَالَ أَىْ رَبِّ مَنْ هَذَا فَقَالَ هَذَا رَجُلٌ مِنْ آخِرِ الأُمَمِ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ يُقَالُ لَهُ دَاوُدُ . فَقَالَ رَبِّ كَمْ جَعَلْتَ عُمْرَهُ قَالَ سِتِّينَ سَنَةً قَالَ أَىْ رَبِّ زِدْهُ مِنْ عُمْرِي أَرْبَعِينَ سَنَةً . فَلَمَّا انْقَضَى عُمْرُ آدَمَ جَاءَهُ مَلَكُ الْمَوْتِ فَقَالَ أَوَلَمْ يَبْقَ مِنْ عُمْرِي أَرْبَعُونَ سَنَةً قَالَ أَوَلَمْ تُعْطِهَا ابْنَكَ دَاوُدَ قَالَ فَجَحَدَ آدَمُ فَجَحَدَتْ ذُرِّيَّتُهُ وَنَسِيَ آدَمُ فَنَسِيَتْ ذُرِّيَّتُهُ وَخَطِئَ آدَمُ فَخَطِئَتْ ذُرِّيَّتُهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Абу Нуайм ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Саъд ривоят қилди, у Зайд ибн Асламдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ Одамни яратганида, унинг белини сийпади ва унинг белидан у (Аллаҳ) Қиёмат кунигача унинг зурриётидан яратадиган ҳар бир жон тўкилди (чиқди). Уларнинг ҳар бир инсонининг икки кўзи орасига нурдан бир ялтироқлик қўйди. Сўнг уларни Одамга кўрсатди. (Одам): «Эй Роббим! Булар кимлар?» деди. (Аллаҳ): «Булар сенинг зурриётинг,» деди. (Одам) улардан бир кишини кўрди ва унинг икки кўзи орасидаги ялтироқлик уни ҳайратга солди. (Одам): «Эй Роббим! Бу ким?» деди. (Аллаҳ): «Бу сенинг зурриётингдан, охирги умматлардан бўлган бир киши бўлиб, унга Довуд дейилади,» деди. (Одам): «Роббим! Унинг умрини қанча қилдинг?» деди. (Аллаҳ): «Олтмиш йил,» деди. (Одам): «Эй Роббим! Менинг умримдан унга қирқ йил қўшгин,» деди. Одамнинг умри тугаганида, унга ўлим малоикаси келди. (Одам): «Менинг умримдан қирқ йил қолмаганмиди?» деди. (Малоика): «Сен уни ўғлинг Довудга бермадингми?» деди. (Одам) инкор қилди, шунда унинг зурриёти ҳам инкор қилди; Одам унутди, шунда унинг зурриёти ҳам унутди; Одам хато қилди, шунда унинг зурриёти ҳам хато қилди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. У Абу Ҳурайрадан, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бошқа бир неча йўл билан ҳам ривоят қилинган.