حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْجُعْفِيُّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلاً لَقِيَ امْرَأَةً وَلَيْسَ بَيْنَهُمَا مَعْرِفَةٌ فَلَيْسَ يَأْتِي الرَّجُلُ شَيْئًا إِلَى امْرَأَتِهِ إِلاَّ قَدْ أَتَى هُوَ إِلَيْهَا إِلاَّ أَنَّهُ لَمْ يُجَامِعْهَا . قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ : ( أَقِمِ الصَّلاَةَ طَرَفَىِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ ) فَأَمَرَهُ أَنْ يَتَوَضَّأَ وَيُصَلِّيَ . قَالَ مُعَاذٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَهِيَ لَهُ خَاصَّةً أَمْ لِلْمُؤْمِنِينَ عَامَّةً قَالَ " بَلْ لِلْمُؤْمِنِينَ عَامَّةً " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ لَيْسَ إِسْنَادُهُ بِمُتَّصِلٍ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى لَمْ يَسْمَعْ مِنْ مُعَاذٍ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ مَاتَ فِي خِلاَفَةِ عُمَرَ وَقُتِلَ عُمَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى غُلاَمٌ صَغِيرٌ ابْنُ سِتِّ سِنِينَ وَقَدْ رَوَى عَنْ عُمَرَ وَرَآهُ . وَرَوَى شُعْبَةُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلٌ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга Ҳусайн ал-Жуъфий ривоят қилди, Зоидадан, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у Муоз ибн Жабалдан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига бир киши келиб: «Эй Аллаҳнинг Расули, айтинг-чи, ўрталарида ҳеч қандай танишлик йўқ бир аёлга йўлиққан, киши хотинига қиладиган барча нарсани унга қилган, фақат жимо қилмаган киши ҳақида (нима дейсиз)?» деди. (Муоз) деди: «Шунда Аллаҳ: «Намозни кундузнинг икки томонида ва кечанинг (кундузга) яқин соатларида тўкис адо эт! Албатта, яхшиликлар ёмонликларни кетказади. Бу эсловчилар учун бир эслатмадир.» (Ҳуд сураси, 114) — (оятини) нозил қилди ва унга таҳорат олиб, намоз ўқишни буюрдилар.» Муоз деди: «Мен: «Эй Аллаҳнинг Расули, бу унга хосми ёки умуман мўминлар учунми?» дедим. У: «Балки умуман мўминлар учундир,» дедилар.» Абу Исо деди: «Бу ҳадиснинг исноди муттасил (узлуксиз) эмас. Абдурраҳмон ибн Абу Лайла Муоздан (ҳадис) эшитмаган, Муоз ибн Жабал Умарнинг хилофати даврида вафот этган. Умар ўлдирилганида, Абдурраҳмон ибн Абу Лайла олти яшар кичик бола эди, бироқ у Умардан ривоят қилган ва уни кўрган. Шуъба бу ҳадисни Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан мурсал (қилиб) ривоят қилди.»