حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، وَالأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنِّي عَالَجْتُ امْرَأَةً فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَإِنِّي أَصَبْتُ مِنْهَا مَا دُونَ أَنْ أَمَسَّهَا وَأَنَا هَذَا فَاقْضِ فِيَّ مَا شِئْتَ . فَقَالَ لَهُ عُمَرُ لَقَدْ سَتَرَكَ اللَّهُ لَوْ سَتَرْتَ عَلَى نَفْسِكَ . فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا فَانْطَلَقَ الرَّجُلُ فَأَتْبَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً فَدَعَاهُ فَتَلاَ عَلَيْهِِمِ : ( أَقِمِ الصَّلاَةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ هَذَا لَهُ خَاصَّةً قَالَ " لاَ بَلْ لِلنَّاسِ كَافَّةً " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَهَكَذَا رَوَى إِسْرَائِيلُ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ وَالأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ وَرَوَى سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَهُ وَرِوَايَةُ هَؤُلاَءِ أَصَحُّ مِنْ رِوَايَةِ الثَّوْرِيِّ وَرَوَى شُعْبَةُ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ . حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الأَعْمَشِ، وَسِمَاكٌ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ . حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ الأَعْمَشَ وَقَدْ رَوَى سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, Симок ибн Ҳарбдан, у Иброҳимдан, у Алқама ва ал-Асваддан, улар Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: «Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб: «Мен Мадинанинг чеккасида бир аёл билан (қовушиб), ундан жимо қилмасдан бошқасини олдим. Мана мен, мен ҳақимда хоҳлаганингизни ҳукм қилинг,» деди. Шунда Умар унга: «Аллаҳ сени яширган эди, кошки ўзингни ўзинг яширсанг эди,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга бирор нарса қайтармадилар. Киши кетди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг ортидан бир кишини юбориб, уни чақирдилар ва уларга: «Намозни кундузнинг икки томонида ва кечанинг (кундузга) яқин соатларида тўкис адо эт! Албатта, яхшиликлар ёмонликларни кетказади. Бу эсловчилар учун бир эслатмадир.» (Ҳуд сураси, 114) — оят охиригача тиловат қилдилар. Қавмдан бир киши: «Бу унга хосми?» деди. У: «Йўқ, балки барча одамлар учундир,» дедилар.» Абу Исо деди: «Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шу тарзда Исроил Симокдан, у Иброҳимдан, у Алқама ва ал-Асваддан, улар Абдуллаҳдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашини ривоят қилди. Суфён ас-Саврий эса Симокдан, у Иброҳимдан, у Абдурраҳмон ибн Язиддан, у Абдуллаҳдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашини ривоят қилди. Буларнинг ривояти ас-Саврийнинг ривоятидан тўғрироқдир. Шуъба эса Симок ибн Ҳарбдан, у Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Абдуллаҳдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашини ривоят қилди.» Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ан-Найсобурий ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, Суфёндан, у ал-Аъмаш ва Симокдан, улар Иброҳимдан, у Абдурраҳмон ибн Язиддан, у Абдуллаҳдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшаш маънода (ривоят қилди). Бизга Маҳмуд ибн Ғайлоон ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо ривоят қилди, Суфёндан, у Симокдан, у Иброҳимдан, у Абдурраҳмон ибн Язиддан, у Абдуллаҳ ибн Масъуддан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшаш маънода (ривоят қилди) ва унда ал-Аъмашни зикр қилмади. Сулаймон ат-Таймий бу ҳадисни Абу Усмон ан-Наҳдийдан, у Ибн Масъуддан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди.