حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَعْقُوبَ الطَّالْقَانِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا عُتْبَةُ بْنُ أَبِي حَكِيمٍ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ جَارِيَةَ اللَّخْمِيُّ، عَنْ أَبِي أُمَيَّةَ الشَّعْبَانِيِّ، قَالَ أَتَيْتُ أَبَا ثَعْلَبَةَ الْخُشَنِيَّ فَقُلْتُ لَهُ كَيْفَ تَصْنَعُ فِي هَذِهِ الآيَةِ قَالَ أَيَّةُ آيَةٍ قُلْتُ قَوْلُهُ : ( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لاَ يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ) قَالَ أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ سَأَلْتَ عَنْهَا خَبِيرًا سَأَلْتُ عَنْهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " بَلِ ائْتَمِرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَتَنَاهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ حَتَّى إِذَا رَأَيْتَ شُحًّا مُطَاعًا وَهَوًى مُتَّبَعًا وَدُنْيَا مُؤْثَرَةً وَإِعْجَابَ كُلِّ ذِي رَأْىٍ بِرَأْيِهِ فَعَلَيْكَ بِخَاصَّةِ نَفْسِكَ وَدَعِ الْعَوَامَّ فَإِنَّ مِنْ وَرَائِكُمْ أَيَّامًا الصَّبْرُ فِيهِنَّ مِثْلُ الْقَبْضِ عَلَى الْجَمْرِ لِلْعَامِلِ فِيهِنَّ مِثْلُ أَجْرِ خَمْسِينَ رَجُلاً يَعْمَلُونَ مِثْلَ عَمَلِكُمْ " . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ وَزَادَنِي غَيْرُ عُتْبَةَ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَجْرُ خَمْسِينَ رَجُلاً مِنَّا أَوْ مِنْهُمْ قَالَ " لاَ بَلْ أَجْرُ خَمْسِينَ مِنْكُمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Аҳмад ибн Аби Шуайб ал-Ҳарроний ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Салама ал-Ҳарроний ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак ривоят қилди, у деди: бизга Утба ибн Аби Ҳаким хабар берди, у деди: бизга Амр ибн Жория ал-Лахмий ривоят қилди, Абу Умайя аш-Шаъбонийдан (ривоят қилинган)ки, у деди: «Мен Абу Саълаба ал-Хушанийнинг ҳузурига келдим ва унга: «Сен бу оятни қандай тушунасан?» дедим. У: «Қайси оятни?» деди. Мен: «Унинг (Аллаҳнинг): «Эй имон келтирганлар, ўзларингизни (сақлаш) зиммангиздадир. Агар тўғри йўлда бўлсангиз, адашганлар сизга зарар етказа олмайди» (Моида сураси, 105) деган сўзини,» дедим. У: «Аллаҳга қасамки, сен бу ҳақда билимдон кишидан сўрадинг. Мен бу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўраган эдим. У: «Аксинча, яхшиликка буюринглар ва ёмонликдан қайтаринглар. Токи итоат қилинган бахиллик, эргашилган ҳавойи нафс, устун қўйилган дунё ва ҳар бир фикр эгасининг ўз фикрига маҳлиё бўлганини кўрсанг, ўзингни ўйлаб, авомни (омма)ни қўй. Зеро, сизларнинг ортингиздан шундай кунлар (келади)ки, уларда сабр қилиш чўғни ҳовучда ушлаш кабидир. Уларда (яхши) амал қилгувчи учун сизлар қилган амалнинг мислини қилаётган эллик кишининг ажридай ажр бор,» дедилар,» деди. Абдуллаҳ ибн ал-Муборак деди: Утбадан бошқа киши менга (шуни) қўшди: айтилди: «Эй Расулуллаҳ, эллик кишининг ажри бизданми ёки уларданми?» У: «Йўқ, балки сизлардан эллик кишининг ажри,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.