حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، وَلَمْ يَذْكُرْ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَهُشَيْمٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ : (وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ ) قَالَ نَزَلَتْ بِمَكَّةَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ سَبَّهُ الْمُشْرِكُونَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ : (وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ ) فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ : (وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا ) عَنْ أَصْحَابِكَ بِأَنْ تُسْمِعَهُمْ حَتَّى يَأْخُذُوا عَنْكَ الْقُرْآنَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн Довуд ривоят қилди, Шуъбадан, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан — Ибн Аббосни зикр қилмади — ҳамда Ҳушаймдан, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан: «Намозингда (қироатингни) овозингни кўтариб (ўқима)» (Исро сураси, 110) (ояти ҳақида ривоят қилдики), у деди: Бу Маккада нозил бўлган. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Қуръан билан овозини кўтарса, мушриклар у зотни, уни (Қуръанни) нозил қилган Зотни ва уни келтирган кишини (Жаброилни) сўкар эдилар. Шунда Аллаҳ: «Намозингда (қироатингни) овозингни кўтариб (ўқима)» (оятини нозил қилди) — токи улар Қуръанни, уни нозил қилган Зотни ва уни келтирган кишини сўкмасинлар — «ва уни жуда пасайтириб ҳам (ўқима)» яъни сафдошларингдан (яшириб), аксинча улар сендан Қуръанни олишлари (ўрганишлари) учун уларга эшиттир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.