حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ : (وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً ) قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُخْتَفٍ بِمَكَّةَ وَكَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ فَكَانَ الْمُشْرِكُونَ إِذَا سَمِعُوهُ شَتَمُوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ فَقَالَ اللَّهُ لِنَبِيِّهِ : (وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ ) أَىْ بِقِرَاءَتِكَ فَيَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ : (وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا ) عَنْ أَصْحَابِكَ : ( وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً ) . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Абу Бишр ривоят қилди, Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан, унинг (Аллаҳнинг): «Намозингда (қироатингни) овозингни кўтариб (ўқима) ва уни жуда пасайтириб ҳам (ўқима), балки шу (иккисининг) орасида бир йўлни изла» (Исро сураси, 110) сўзи ҳақида (ривоят қилдики), у деди: Бу (оят) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккада яшириниб юрган пайтларида нозил бўлган. У зот сафдошларига намоз ўқиб берганларида Қуръан билан овозларини кўтарар эдилар. Мушриклар буни эшитганларида Қуръанни, уни нозил қилган Зотни ва уни келтирган кишини сўкар эдилар. Шунда Аллаҳ Набийсига: «Намозингда овозингни кўтариб (ўқима)» яъни қироатингни — мушриклар эшитиб Қуръанни сўкмасликлари учун — «ва уни жуда пасайтириб ҳам (ўқима)» сафдошларингдан (яширмасдан), «балки шу (иккисининг) орасида бир йўлни изла» деди. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.