حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، قَالَ أَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ الْمُرَادِيَّ فَقَالَ لِي مَا جَاءَ بِكَ قُلْتُ ابْتِغَاءَ الْعِلْمِ . قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ الْمَلاَئِكَةَ تَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ الْعِلْمِ رِضًا بِمَا يَفْعَلُ . قَالَ قُلْتُ إِنَّهُ حَاكَ أَوْ قَالَ حَكَّ فِي نَفْسِي شَيْءٌ مِنَ الْمَسْحِ عَلَى الْخُفَّيْنِ فَهَلْ حَفِظْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِ شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كُنَّا إِذَا كُنَّا سَفَرًا أَوْ مُسَافِرِينَ أُمِرْنَا أَنْ لاَ نَخْلَعَ خِفَافَنَا ثَلاَثًا إِلاَّ مِنْ جَنَابَةٍ وَلَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ . قَالَ فَقُلْتُ فَهَلْ حَفِظْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْهَوَى شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ فَنَادَاهُ رَجُلٌ كَانَ فِي آخِرِ الْقَوْمِ بِصَوْتٍ جَهْوَرِيٍّ أَعْرَابِيٌّ جِلْفٌ جَافٍ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . فَقَالَ لَهُ الْقَوْمُ مَهْ إِنَّكَ قَدْ نُهِيتَ عَنْ هَذَا . فَأَجَابَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ صَوْتِهِ هَاؤُمُ فَقَالَ الرَّجُلُ يُحِبُّ الْقَوْمَ وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ . قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ " . قَالَ زِرٌّ فَمَا بَرِحَ يُحَدِّثُنِي حَتَّى حَدَّثَنِي أَنَّ اللَّهَ جَعَلَ بِالْمَغْرِبِ بَابًا عَرْضُهُ مَسِيرَةُ سَبْعِينَ عَامًا لِلتَّوْبَةِ لاَ يُغْلَقُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ قِبَلِهِ وَذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّْ : ( يومَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا ) الآيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Абда аз-Заббий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд, Осимдан, у Зирр ибн Ҳубайшдан (ривоят қилдики), у шундай деди: Мен Сафвон ибн Ассол ал-Муродийнинг олдига келдим, у менга: «Сени нима келтирди?» деди. Мен: «Илм излаш,» дедим. У: «Менга етишишича, малоикалар илм талаб қилувчидан у қилаётган иш учун рози бўлиб қанотларини ёядилар,» деди. Мен: «Кўнглимда махси устига маш тортиш ҳақида бир нарса тебранди — ёки: шубҳа қилди — бас, сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда бирор нарсани ёдлаганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз сафар ёки мусофир бўлганимизда, жанобатдан бошқа ҳолларда — балки катта ҳожат, кичик ҳожат ва уйқудан кейин — махсиларимизни уч кун ечмасликка буюрилган эдик,» деди. Мен: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан муҳаббат ҳақида бирор нарса ёдлаганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан баъзи сафарларида эдик. Қавмнинг охирида бўлган бир киши — қўпол, дағал бадавий — йўғон овози билан уни чақириб: «Эй Муҳаммад! Эй Муҳаммад!» деди. Қавм унга: «Бас қил! Ахир сен бундан қайтарилгансан,» дейишди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг овозига ўхшатиб: «Марҳамат!» деб жавоб бердилар. Шунда у киши: «Бир қавмни севади, лекин (ҳали) уларга етмаган (бўлса-чи)?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Киши ўзи севган киши билан бирга бўлади,» дедилар.» Зирр деди: У менга гапиришда давом этиб, охири менга шуни айтдики, Аллаҳ мағриб томонида кенглиги етмиш йиллик йўл (масофаси) бўлган бир эшикни тавба учун (очиқ) қилиб қўйган, қуёш у томондан чиққунча у ёпилмайди. Бу — Аллаҳ азза ва жалланинг: «Роббингнинг баъзи аломатлари келадиган кунда, илгари имон келтирмаган ёки имонида яхшилик касб этмаган жонга (ўша куни) имон келтириши фойда бермайди,» (деган) сўзидир (Ал-Анъом сураси, 158). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.