حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ مَيْسَرَةَ ابْنِ حَبِيبٍ، عَنِ الْمِنْهَالِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ طَلْحَةَ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ مَا رَأَيْتُ أَحَدًا أَشْبَهَ سَمْتًا وَدَلاًّ وَهَدْيًا بِرَسُولِ اللَّهِ فِي قِيَامِهَا وَقُعُودِهَا مِنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَتْ وَكَانَتْ إِذَا دَخَلَتْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَامَ إِلَيْهَا فَقَبَّلَهَا وَأَجْلَسَهَا فِي مَجْلِسِهِ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا دَخَلَ عَلَيْهَا قَامَتْ مِنْ مَجْلِسِهَا فَقَبَّلَتْهُ وَأَجْلَسَتْهُ فِي مَجْلِسِهَا فَلَمَّا مَرِضَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَتْ فَاطِمَةُ فَأَكَبَّتْ عَلَيْهِ فَقَبَّلَتْهُ ثُمَّ رَفَعَتْ رَأْسَهَا فَبَكَتْ ثُمَّ أَكَبَّتْ عَلَيْهِ ثُمَّ رَفَعَتْ رَأْسَهَا فَضَحِكَتْ فَقُلْتُ إِنْ كُنْتُ لأَظُنُّ أَنَّ هَذِهِ مِنْ أَعْقَلِ نِسَائِنَا فَإِذَا هِيَ مِنَ النِّسَاءِ فَلَمَّا تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ لَهَا أَرَأَيْتِ حِيْنَ أَكْبَبْتِ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَرَفَعْتِ رَأْسَكِ فَبَكَيْتِ ثُمَّ أَكْبَبْتِ عَلَيْهِ فَرَفَعْتِ رَأْسَكِ فَضَحِكْتِ مَا حَمَلَكِ عَلَى ذَلِكَ قَالَتْ إِنِّي إِذًا لَبَذِرَةٌ أَخْبَرَنِي أَنَّهُ مَيِّتٌ مِنْ وَجَعِهِ هَذَا فَبَكَيْتُ ثُمَّ أَخْبَرَنِي أَنِّي أَسْرَعُ أَهْلِهِ لُحُوقًا بِهِ فَذَاكَ حِينَ ضَحِكْتُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ عَائِشَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Усмон ибн Умар ривоят қилди, у деди: бизга Исроил хабар берди, у Майсара ибн Ҳабибдан, у ал-Минҳол ибн Амрдан, у Оиша бинт Талҳадан, у мўминлар онаси Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Мен ўрнидан туришида ва ўтиришида кўриниши, сулуки ва йўл-йўриғи жиҳатидан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизи Фотимадан кўра ўхшашроқ бирор кишини кўрмаганман. У деди: Фотима Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига кирса, у ўрнидан туриб уни ўпардилар ва ўз ўринларига ўтқазардилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг ҳузурига кирсалар, у ўрнидан туриб уни ўпарди ва ўз ўрнига ўтқазарди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) касалланганларида Фотима кириб, устларига энгашиб уни ўпди, сўнг бошини кўтариб йиғлади, кейин яна устларига энгашди, сўнг бошини кўтариб кулди. Мен: «Мен буни аёлларимизнинг энг оқиласи деб ўйлар эдим, у эса (оддий) аёллардан экан,» дедим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этганларидан кейин мен унга: «Сен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) устига энгашиб, сўнг бошингни кўтариб йиғлаганингни, кейин яна устига энгашиб, сўнг бошингни кўтариб кулганингни кўрдим; сени бунга нима ундади?» дедим. У: «Мен сирни ошкор қилувчи бўлиб қолардим. У менга шу оғриғидан вафот этишини хабар берди, шунинг учун йиғладим. Сўнг менга аҳлидан унга энг тез етиб борувчи мен бўлишимни хабар берди, кулганим эса ўшанда эди,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу йўл жиҳатидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Бу ҳадис Оишадан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган.