حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَيْدَ اللَّهِ ابْنَ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما أَنَّ مَوْلاَةً، لَهُ أَتَتْهُ فَقَالَتِ اشْتَدَّ عَلَىَّ الزَّمَانُ وَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَخْرُجَ إِلَى الْعِرَاقِ . قَالَ فَهَلاَّ إِلَى الشَّأْمِ أَرْضِ الْمَنْشَرِ اصْبِرِي لَكَاعِ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ صَبَرَ عَلَى شِدَّتِهَا وَلأْوَائِهَا كُنْتُ لَهُ شَهِيدًا أَوْ شَفِيعًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ وَسُفْيَانَ بْنِ أَبِي زُهَيْرٍ وَسُبَيْعَةَ الأَسْلَمِيَّةِ .هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ عُبَيْدِ اللَّهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло ривоят қилди, у деди: бизга ал-Муътамир ибн Сулаймон ривоят қилди, у деди: мен Убайдуллаҳ ибн Умардан эшитдим, у Нофидан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), унинг бир чўриси (озод қилинган аёли) унинг олдига келиб: «Замон менга оғирлашди, мен Ироққа чиқмоқчиман,» деди. У: «Нега Шомга — қайтариш (қиёматда тирилиш) ерига эмас? Сабр қилгин, эй нодон (аёл). Чунки мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай деганларини эшитганман: «Ким унинг (Мадинанинг) қаттиқчиликларига ва оғирчиликларига сабр қилса, мен унга қиёмат куни гувоҳ ёки шафоатчи бўламан,» дедилар. Бу бобда Абу Саид, Суфён ибн Абу Зуҳайр ва Субая ал-Асламийядан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис Убайдуллаҳнинг ҳадиси жиҳатидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.