حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ سُلَيْمٍ، عَنْ أَبِي بُسْرَةَ الْغِفَارِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ صَحِبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَفَرًا فَمَا رَأَيْتُهُ تَرَكَ الرَّكْعَتَيْنِ إِذَا زَاغَتِ الشَّمْسُ قَبْلَ الظُّهْرِ . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ الْبَرَاءِ حَدِيثٌ غَرِيبٌ . قَالَ وَسَأَلْتُ مُحَمَّدًا عَنْهُ فَلَمْ يَعْرِفْهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ وَلَمْ يَعْرِفِ اسْمَ أَبِي بُسْرَةَ الْغِفَارِيِّ وَرَآهُ حَسَنًا . وَرُوِيَ عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَتَطَوَّعُ فِي السَّفَرِ قَبْلَ الصَّلاَةِ وَلاَ بَعْدَهَا . وَرُوِيَ عَنْهُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَتَطَوَّعُ فِي السَّفَرِ . ثُمَّ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَرَأَى بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَتَطَوَّعَ الرَّجُلُ فِي السَّفَرِ وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَلَمْ تَرَ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يُصَلَّى قَبْلَهَا وَلاَ بَعْدَهَا . وَمَعْنَى مَنْ لَمْ يَتَطَوَّعْ فِي السَّفَرِ قَبُولُ الرُّخْصَةِ وَمَنْ تَطَوَّعَ فَلَهُ فِي ذَلِكَ فَضْلٌ كَثِيرٌ . وَهُوَ قَوْلُ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ يَخْتَارُونَ التَّطَوُّعَ فِي السَّفَرِ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс ибн Саъд ривоят қилди, Сафвон ибн Сулаймдан, у Абу Бусра ал-Ғифорийдан, у ал-Баро ибн Озибдан (ривоят қилдики), у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ўн саккиз сафарда ҳамроҳ бўлдим ва қуёш оғган (заволга кирган) пайтда Зуҳрдан олдин икки ракат ўқишни тарк қилганларини кўрмадим. Бу бобда Ибн Умардан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо деди: ал-Баро ҳадиси ғариб ҳадисдир. У (Абу Исо) деди: мен Муҳаммад (ал-Бухорий)дан у ҳақида сўрадим, у уни фақат ал-Лайс ибн Саъд ҳадисидан таниди, Абу Бусра ал-Ғифорийнинг исмини билмади ва уни ҳасан деб кўрди. Ибн Умардан ривоят қилинишича, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафарда намоздан олдин ҳам, кейин ҳам нафл ўқимас эдилар. Ундан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилинишича, у сафарда нафл ўқир эдилар. Кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўнг илм аҳли ихтилоф қилдилар: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан баъзилари киши сафарда нафл ўқишини (маъқул) кўрдилар — буни Аҳмад ва Ишоқ айтадилар. Илм аҳлидан бир тоифа эса ундан олдин ҳам, кейин ҳам (нафл) ўқилмаслигини (маъқул) кўрдилар. Сафарда нафл ўқимаганнинг маъноси рукҳсатни қабул қилишдир; нафл ўқиган кишига эса бунда катта фазилат бор. Бу кўпчилик илм аҳлининг сўзи бўлиб, улар сафарда нафл ўқишни танлайдилар.