حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي الشَّوَارِبِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ خَسَفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ فَأَطَالَ الْقِرَاءَةَ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَأَطَالَ الْقِرَاءَةَ وَهِيَ دُونَ الأُولَى ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ وَهُوَ دُونَ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَسَجَدَ ثُمَّ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَبِهَذَا الْحَدِيثِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ يَرَوْنَ صَلاَةَ الْكُسُوفِ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ فِي أَرْبَعِ سَجَدَاتٍ . قَالَ الشَّافِعِيُّ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى بِأُمِّ الْقُرْآنِ وَنَحْوًا مِنْ سُورَةِ الْبَقَرَةِ سِرًّا إِنْ كَانَ بِالنَّهَارِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً نَحْوًا مِنْ قِرَاءَتِهِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ بِتَكْبِيرٍ وَثَبَتَ قَائِمًا كَمَا هُوَ وَقَرَأَ أَيْضًا بِأُمِّ الْقُرْآنِ وَنَحْوًا مِنْ آلِ عِمْرَانَ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً نَحْوًا مِنْ قِرَاءَتِهِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ تَامَّتَيْنِ وَيُقِيمُ فِي كُلِّ سَجْدَةٍ نَحْوًا مِمَّا أَقَامَ فِي رُكُوعِهِ ثُمَّ قَامَ فَقَرَأَ بِأُمِّ الْقُرْآنِ وَنَحْوًا مِنْ سُورَةِ النِّسَاءِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً نَحْوًا مِنْ قِرَاءَتِهِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ بِتَكْبِيرٍ وَثَبَتَ قَائِمًا ثُمَّ قَرَأَ نَحْوًا مِنْ سُورَةِ الْمَائِدَةِ ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً نَحْوًا مِنْ قِرَاءَتِهِ ثُمَّ رَفَعَ فَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ تَشَهَّدَ وَسَلَّمَ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулмалик ибн Абуш-Шавориб ривоят қилди, у деди: бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, у деди: бизга Маъмар ривоят қилди, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида Қуёш тутилди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга (имом бўлиб) намоз ўқидилар; қироатни узун қилдилар, сўнг рукуъ қилдилар ва рукуъни узун қилдилар, сўнг бошларини кўтариб қироатни узун қилдилар, бироқ у биринчисидан камроқ эди; сўнг рукуъ қилдилар ва рукуъни узун қилдилар, бироқ у биринчисидан камроқ эди; сўнг бошларини кўтариб сажда қилдилар, сўнгра иккинчи ракаатда ҳам шунга ўхшаш қилдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шофеий, Аҳмад ва Ишоқ шу ҳадис билан айтадилар; улар кун тутилиши намозини тўрт саждада тўрт рукуъ деб билишади. Шофеий деди: биринчи ракаатда Фотиҳа (Умм ул-Қуръан) ва Бақара сурасига яқин (миқдорда), агар кундузи бўлса, сирли (пичирлаб) ўқийди, сўнг ўз қироатига яқин (узунликда) узун рукуъ қилади, сўнг такбир билан бошини кўтаради ва худди шундайлигича тик туриб қолади, яна Фотиҳа ва Оли Имронга яқин (миқдорда) ўқийди, сўнг ўз қироатига яқин узун рукуъ қилади, сўнг бошини кўтаради, сўнг «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» дейди, сўнг икки тўлиқ сажда қилади ва ҳар бир саждада рукуъда турганидек (миқдорда) туради, сўнг туриб Фотиҳа ва Нисо сурасига яқин (миқдорда) ўқийди, сўнг ўз қироатига яқин узун рукуъ қилади, сўнг такбир билан бошини кўтариб тик туради, сўнг Моида сурасига яқин (миқдорда) ўқийди, сўнг ўз қироатига яқин узун рукуъ қилади, сўнг бошини кўтариб «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» дейди, сўнг икки сажда қилади, сўнг ташаҳҳуд ўқиб салом беради.