حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا رَمَى الْجِمَارَ مَشَى إِلَيْهَا ذَاهِبًا وَرَاجِعًا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رَوَاهُ بَعْضُهُمْ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ وَلَمْ يَرْفَعْهُ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَقَالَ بَعْضُهُمْ يَرْكَبُ يَوْمَ النَّحْرِ وَيَمْشِي فِي الأَيَّامِ الَّتِي بَعْدَ يَوْمَ النَّحْرِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَكَأَنَّ مَنْ قَالَ هَذَا إِنَّمَا أَرَادَ اتِّبَاعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي فِعْلِهِ لأَنَّهُ إِنَّمَا رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ رَكِبَ يَوْمَ النَّحْرِ حَيْثُ ذَهَبَ يَرْمِي الْجِمَارَ وَلاَ يَرْمِي يَوْمَ النَّحْرِ إِلاَّ جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ .
Бизга Юсуф ибн Исо ривоят қилди, бизга Ибн Нумайр Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жамраларга тош отганларида, уларга боришда ҳам, қайтишда ҳам пиёда юрардилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Баъзилар буни Убайдуллаҳдан ривоят қилиб, марфуъ (Набийга кўтарилган) қилмаганлар. Илм аҳлининг кўпчилиги олдида амал шунга кўрадир. Баъзилари эса: Наҳр куни уловга минади, Наҳр кунидан кейинги кунларда пиёда юради, деганлар. Абу Исо (Термизий) деди: Буни айтган киши гўё Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг амалига эргашишни истаган, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилинишича, У Наҳр куни жамраларга тош отишга борганида уловга минган, Наҳр куни эса фақат Жамратул-Ақабага тош отади (бошқасига эмас).