حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ ذَكَرْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ حَاضَتْ فِي أَيَّامِ مِنًى . فَقَالَ " أَحَابِسَتُنَا هِيَ " . قَالُوا إِنَّهَا قَدْ أَفَاضَتْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَلاَ إِذًا " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ وَابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الْمَرْأَةَ إِذَا طَافَتْ طَوَافَ الزِّيَارَةِ ثُمَّ حَاضَتْ فَإِنَّهَا تَنْفِرُ وَلَيْسَ عَلَيْهَا شَيْءٌ . وَهُوَ قَوْلُ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, у Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Сафийя бинт Ҳуяй Мино кунларида ҳайз кўрганини айтдим. Шунда у: «У бизни (жўнашдан) тўхтатиб қўядими?» дедилар. (Ҳозирлар): «У (тавоф) ал-ифозани адо этиб бўлган,» дедилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ундай бўлса, йўқ (тўхтатиб қўймайди),» дедилар. (Термизий) деди: бу бобда Ибн Умар ва Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Оишанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли наздида амал шунга (биноан)дир: аёл киши тавофул-зиёрани (ифозани) қилиб, кейин ҳайз кўрса, у (Маккадан) жўнаб кетаверади ва унинг зиммасига ҳеч нарса (лозим) бўлмайди. Бу Саврий, Шофии, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.