Кечаси ўқиладиган нафл намоз — таҳажжуд ва витр ҳақидаги ҳадислар.
حَدَّثَنِي قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، الْحِمْيَرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، - رضى الله عنه - قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَفْضَلُ الصِّيَامِ بَعْدَ رَمَضَانَ شَهْرُ اللَّهِ الْمُحَرَّمُ وَأَفْضَلُ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْفَرِيضَةِ صَلاَةُ اللَّيْلِ " .
Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Рамазондан кейин энг афзал рўза — Аллаҳнинг ойи Муҳаррам(дир); фарздан кейин энг афзал намоз — кеча намози(дир)» деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، وَأَبِي عَبْدِ اللَّهِ الأَغَرِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَنْزِلُ رَبُّنَا تَبَارَكَ وَتَعَالَى كُلَّ لَيْلَةٍ إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا حِينَ يَبْقَى ثُلُثُ اللَّيْلِ الآخِرُ يَقُولُ مَنْ يَدْعُونِي فَأَسْتَجِيبَ لَهُ مَنْ يَسْأَلُنِي فَأُعْطِيَهُ مَنْ يَسْتَغْفِرُنِي فَأَغْفِرَ لَهُ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Салама ва Абу Абдуллаҳ Ағаррдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Роббимиз — табарака ва таоло — ҳар кеча кечанинг сўнгги учдан бири қолганида дунё осмонига тушади ва: ‹Ким Менга дуо қилса, мен унга жавоб бераман; ким Мендан сўраса, мен унга бераман; ким Мендан мағфират сўраса, мен уни мағфират қиламан› дейди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، أَنَّ عَمْرَو بْنَ أَوْسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُ " أَحَبُّ الصَّلاَةِ إِلَى اللَّهِ صَلاَةُ دَاوُدَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ وَأَحَبُّ الصِّيَامِ إِلَى اللَّهِ صِيَامُ دَاوُدَ، وَكَانَ يَنَامُ نِصْفَ اللَّيْلِ وَيَقُومُ ثُلُثَهُ وَيَنَامُ سُدُسَهُ، وَيَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Амр ибн Динор бизга айтди, Амр ибн Авс унга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Амр ибн Ос розияллаҳу анҳума унга хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Аллаҳга энг севимли намоз — Довуд алайҳиссаломнинг намозидир. Аллаҳга энг севимли рўза — Довуднинг рўзасидир. У кечанинг ярмини ухлар, учдан бирини (ибодатда) турар, олтидан бирини (яна) ухлар эди. Бир кун рўза тутар, бир кун рўзасиз бўлар эди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَعْقِدُ الشَّيْطَانُ عَلَى قَافِيَةِ رَأْسِ أَحَدِكُمْ إِذَا هُوَ نَامَ ثَلاَثَ عُقَدٍ، يَضْرِبُ كُلَّ عُقْدَةٍ عَلَيْكَ لَيْلٌ طَوِيلٌ فَارْقُدْ، فَإِنِ اسْتَيْقَظَ فَذَكَرَ اللَّهَ انْحَلَّتْ عُقْدَةٌ، فَإِنْ تَوَضَّأَ انْحَلَّتْ عُقْدَةٌ، فَإِنْ صَلَّى انْحَلَّتْ عُقْدَةٌ فَأَصْبَحَ نَشِيطًا طَيِّبَ النَّفْسِ، وَإِلاَّ أَصْبَحَ خَبِيثَ النَّفْسِ كَسْلاَنَ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Абуз-Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бирингиз ухласа, шайтон унинг боши орқасига уч тугун боғлайди, ҳар тугунга: ‹Сенга узун кеча (бор), ухлайвер› деб (уриб) қўяди. Агар у уйғониб Аллаҳни зикр қилса, бир тугун ечилади. Агар таҳорат қилса, (яна) бир тугун ечилади. Агар намоз ўқиса, (яна) бир тугун ечилади. Шунда у тетик ва кўнгли хуш ҳолда тонгни қарши олади. Акс ҳолда, кўнгли ёмон, дангаса ҳолда тонгни қарши олади», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، حَدَّثَنَا الْقَعْقَاعُ بْنُ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ " رَحِمَ اللَّهُ رَجُلاً قَامَ مِنَ اللَّيْلِ فَصَلَّى وَأَيْقَظَ امْرَأَتَهُ فَصَلَّتْ فَإِنْ أَبَتْ نَضَحَ فِي وَجْهِهَا الْمَاءَ رَحِمَ اللَّهُ امْرَأَةً قَامَتْ مِنَ اللَّيْلِ فَصَلَّتْ وَأَيْقَظَتْ زَوْجَهَا فَإِنْ أَبَى نَضَحَتْ فِي وَجْهِهِ الْمَاءَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Ажлондан ривоят қилди, бизга Қаъқў ибн Ҳаким Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилиб деди: Расулуллаҳ дедилар: «Аллаҳ кечаси туриб намоз ўқиган, хотинини ҳам уйғотган, у эса намоз ўқиган, агар бош тортса юзига сув сепган кишига раҳм қилсин. Аллаҳ кечаси туриб намоз ўқиган, эрини ҳам уйғотган, агар бош тортса юзига сув сепган аёлга раҳм қилсин».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُمَيْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي قَيْسٍ، يَقُولُ قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها لاَ تَدَعْ قِيَامَ اللَّيْلِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَدَعُهُ وَكَانَ إِذَا مَرِضَ أَوْ كَسِلَ صَلَّى قَاعِدًا .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у: бизга Абу Довуд ривоят қилди, деди. У: бизга Шуъба Язид ибн Хумайрдан ривоят қилди, деди. У: Мен Абдуллаҳ ибн Аби Қайсни шундай деганини эшитдим, деди: Оиша розияллаҳу анҳо: «Тун қиёмини (таҳажжудни) тарк қилма, зеро Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни тарк қилмас эди. У касал бўлганида ёки ҳолсизланганида ўтириб ўқир эди» деди.
حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ الْحُسَيْنِ، حَدَّثَنَا مُبَشِّرٌ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ،. وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا عَبْدَ اللَّهِ، لاَ تَكُنْ مِثْلَ فُلاَنٍ، كَانَ يَقُومُ اللَّيْلَ فَتَرَكَ قِيَامَ اللَّيْلِ ". وَقَالَ هِشَامٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الْعِشْرِينَ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْحَكَمِ بْنِ ثَوْبَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو سَلَمَةَ، مِثْلَهُ. وَتَابَعَهُ عَمْرُو بْنُ أَبِي سَلَمَةَ عَنِ الأَوْزَاعِيِّ،.
Аббос ибн Ҳусайн бизга айтди: Мубашшир бизга айтди, Авзоийдан; ва Муҳаммад ибн Муқотил Абул-Ҳасан менга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Авзоий бизга хабар берди: Яҳё ибн Абу Касир менга айтди: Абу Салама ибн Абдурраҳмон менга айтди: Абдуллаҳ ибн Амр ибн Ос розияллаҳу анҳума менга айтди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Эй Абдуллаҳ, фалон каби бўлма, у кечаси (ибодатга) турар эди, сўнг кечаси қиёмини тарк қилди», дедилар. Ҳишом деди: Ибн Абул-Ишрин бизга айтди: Авзоий бизга айтди: Яҳё менга айтди, Умар ибн Ҳакам ибн Савбондан: Абу Салама менга шунинг мислини айтди. Бунга Амр ибн Абу Салама Авзоийдан мутобаат қилди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَمْ أُخْبَرْ أَنَّكَ تَقُومُ اللَّيْلَ وَتَصُومُ النَّهَارَ " قُلْتُ إِنِّي أَفْعَلُ ذَلِكَ. قَالَ " فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ هَجَمَتْ عَيْنُكَ وَنَفِهَتْ نَفْسُكَ، وَإِنَّ لِنَفْسِكَ حَقٌّ، وَلأَهْلِكَ حَقٌّ، فَصُمْ وَأَفْطِرْ، وَقُمْ وَنَمْ ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амрдан, у Абул-Аббосдан: У деди: Мен Абдуллаҳ ибн Амр розияллаҳу анҳумани эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сенга — кечаси (ибодатда) турасан, кундузи рўза тутасан деб — хабар берилмадими?» дедилар. Мен: ‹Мен шундай қиламан› дедим. У зот: «Сен буни қилсанг, кўзинг ботиб кетади, жонинг ҳолдан кетади. Албатта жонинг (зимманг)да ҳақ бор, аҳлинг (оиланг)да ҳақ бор. Шундай экан, рўза тут ва (баъзан) рўзасиз бўл, (ибодатга) тур ва ухла», дедилар.
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَلاَةِ اللَّيْلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَلاَةُ اللَّيْلِ مَثْنَى مَثْنَى فَإِذَا خَشِيَ أَحَدُكُمُ الصُّبْحَ صَلَّى رَكْعَةً وَاحِدَةً تُوتِرُ لَهُ مَا قَدْ صَلَّى " .
Ибн Умар (ривоят қилди)ки: Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан кеча намози ҳақида сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кеча намози икки-икки (ракат)дан; бирортангиз субҳдан қўрқса, бир ракат ўқисин — у ўқиган (ракат)ларини тоқ (витр) қилиб қўяди» деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " اجْعَلُوا آخِرَ صَلاَتِكُمْ بِاللَّيْلِ وِتْرًا ".
Мусаддад бизга айтди: Яҳё ибн Саъид бизга айтди, Убайдуллаҳдан: Нофиъ менга айтди, Абдуллаҳдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Кечаси намозингизнинг охирини витр қилинглар», дедилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي بِاللَّيْلِ إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً يُوتِرُ مِنْهَا بِوَاحِدَةٍ فَإِذَا فَرَغَ مِنْهَا اضْطَجَعَ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ حَتَّى يَأْتِيَهُ الْمُؤَذِّنُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ .
Оиша (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечада ўн бир ракат ўқир, улардан биттаси билан витр қилар эди; ундан бўшаганида, ўнг томонига ётар, то муаззин унга келгунга қадар; кейин икки енгил ракат ўқир эди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ أَبِي مُسْلِمٍ، عَنْ طَاوُسٍ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ يَتَهَجَّدُ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ قَيِّمُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ وَلَكَ الْحَمْدُ، لَكَ مُلْكُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ نُورُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ الْحَقُّ، وَوَعْدُكَ الْحَقُّ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَالْجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ، وَالنَّبِيُّونَ حَقٌّ، وَمُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم حَقٌّ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ، اللَّهُمَّ لَكَ أَسْلَمْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَإِلَيْكَ أَنَبْتُ، وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَإِلَيْكَ حَاكَمْتُ، فَاغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ، وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ، أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ ـ أَوْ لاَ إِلَهَ غَيْرُكَ ـ ". قَالَ سُفْيَانُ وَزَادَ عَبْدُ الْكَرِيمِ أَبُو أُمَيَّةَ " وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ". قَالَ سُفْيَانُ قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ أَبِي مُسْلِمٍ سَمِعَهُ مِنْ طَاوُسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Сулаймон ибн Абу Муслим бизга айтди, Товусдан: У Ибн Аббос розияллаҳу анҳумани эшитди: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси таҳажжудга турсалар: «Аллаҳумма лакал-ҳамд, анта қаййимус-самавати вал-арзи ва ман фиҳинна ва лакал-ҳамд, лака мулкус-самавати вал-арзи ва ман фиҳинна, ва лакал-ҳамд, анта нурус-самавати вал-арз, ва лакал-ҳамд, антал-ҳаққ, ва ваъдукал-ҳаққ, ва лиқоука ҳаққ, ва қовлука ҳаққ, вал-жаннату ҳаққ, ван-нару ҳаққ, ван-набийюна ҳаққ, ва Муҳаммадун соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаққ, вас-саъату ҳаққ. Аллаҳумма лака асламту, ва бика аманту, ва алайка таваккалту, ва илайка анабту, ва бика хосамту, ва илайка ҳакамту, фағфир ли ма қоддамту ва ма аххорту, ва ма асрорту ва ма аъланту, антал-муқаддиму ва антал-муаххир, ла илаҳа илла анта — ёки: ла илаҳа ғайрук (Аллаҳим, ҳамд Сенга. Сен осмонлар, ер ва улардаги (мавжудот)ни тутиб турувчисан, ҳамд Сенга. Осмонлар, ер ва улардаги мулк Сеники, ҳамд Сенга. Сен осмонлар ва ернинг нурисан, ҳамд Сенга. Сен Ҳақсан, ваъданг ҳақ, Сенга йўлиқиш ҳақ, сўзинг ҳақ, жаннат ҳақ, дўзах ҳақ, пайғамбарлар ҳақ, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақ, қиёмат ҳақ. Аллаҳим, Сенга таслим бўлдим, Сенга иймон келтирдим, Сенга таваккал қилдим, Сенга қайтдим, Сен (билан) тортишдим, Сенга ҳакам қилдим. Аввал қилган ва кейин қилган, яширган ва ошкора қилган (гуноҳ)ларимни мағфират қил. Сен олдинга сурувчисан, Сен кейинга сурувчисан, Сендан ўзга илоҳ йўқ)», дер эдилар. Суфён деди: Абдулкарим Абу Умайя зиёда қилди: ‹ва ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ›. Суфён деди: Сулаймон ибн Абу Муслим уни Товусдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитди.
أَخْبَرَنَا عِصْمَةُ بْنُ الْفَضْلِ، قَالَ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَزْهَرُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ حُمَيْدٍ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ بِمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْتَفْتِحُ قِيَامَ اللَّيْلِ قَالَتْ لَقَدْ سَأَلْتَنِي عَنْ شَىْءٍ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَحَدٌ قَبْلَكَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكَبِّرُ عَشْرًا وَيَحْمَدُ عَشْرًا وَيُسَبِّحُ عَشْرًا وَيُهَلِّلُ عَشْرًا وَيَسْتَغْفِرُ عَشْرًا وَيَقُولُ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي وَعَافِنِي أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ضِيقِ الْمَقَامِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Исмат ибн ал-Фазл хабар берди, у деди: бизга Зайд ибн ал-Ҳубоб ривоят қилди, Муовия ибн Солиҳдан, у деди: бизга ал-Азҳар ибн Саид ривоят қилди, Осим ибн Ҳумайддан (ривоят қилдики), у деди: Мен Оишадан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тун қиёмини нима билан очар эдилар деб сўрадим. У деди: «Сен мендан шундай нарса сўрадинг, ундан олдин ҳеч ким сўрамаган эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўн марта такбир айтар, ўн марта ҳамд айтар, ўн марта тасбиҳ айтар, ўн марта таҳлил айтар ва ўн марта истиғфор айтар ва шундай дердилар: «Аллаҳуммағфирлий, ваҳдиний, варзуқний, ва офиний. Аъузу биллаҳи мин зийқил-мақоми явмал-қиямаҳ» (Эй Аллаҳ, мени мағфират қил, мени ҳидоят қил, менга ризқ бер ва менга офият бер. Қиёмат куни туришнинг машаққатидан Аллаҳдан паноҳ тилайман).»
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ لِيَتَهَجَّدَ يَشُوصُ فَاهُ بِالسِّوَاكِ .
Ҳузайфа айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳажжудга турганида оғзини мисвок билан ишқаб (тозалаб) тозалар эди.
حَدَّثَنِي عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَشْعَثَ، سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ مَسْرُوقًا، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَىُّ الْعَمَلِ كَانَ أَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتِ الدَّائِمُ. قُلْتُ مَتَى كَانَ يَقُومُ قَالَتْ يَقُومُ إِذَا سَمِعَ الصَّارِخَ
Абдон менга айтди: Отам менга хабар берди, Шуъбадан, у Ашъасдан: Мен отамни эшитдим: Мен Масруқни эшитдим: У деди: Мен Оиша розияллаҳу анҳодан: ‹Қайси амал Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга энг севимли эди?› деб сўрадим. У: ‹Давомли (амал)› деди. Мен: ‹У зот қачон (таҳажжудга) турар эдилар?› дедим. У: ‹Фарёд (хўрозни) эшитса турар эдилар›, деди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، ح حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا عَتَّابُ بْنُ بَشِيرٍ، عَنْ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، أَنَّ حُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَقَهُ وَفَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُمْ " أَلاَ تُصَلُّونَ ". فَقَالَ عَلِيٌّ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا أَنْفُسُنَا بِيَدِ اللَّهِ، فَإِذَا شَاءَ أَنْ يَبْعَثَنَا بَعَثَنَا، فَانْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهُ ذَلِكَ وَلَمْ يَرْجِعْ إِلَيْهِ شَيْئًا، ثُمَّ سَمِعَهُ وَهْوَ مُدْبِرٌ يَضْرِبُ فَخِذَهُ وَهْوَ يَقُولُ {وَكَانَ الإِنْسَانُ أَكْثَرَ شَىْءٍ جَدَلاً}. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ يُقَالُ مَا أَتَاكَ لَيْلاً فَهْوَ طَارِقٌ. وَيُقَالُ الطَّارِقُ النَّجْمُ، وَالثَّاقِبُ الْمُضِيءُ، يُقَالُ أَثْقِبْ نَارَكَ لِلْمُوقِدِ.
Али ибн Абу Толиб айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси уни ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизи Фотима (алайҳассалом)ни (уйғотгани) келди ва уларга: "Намоз ўқимайсизларми?" деди. Али: Мен: "Эй Расулуллаҳ, жонларимиз Аллаҳнинг қўлида, У бизни (уйғотишни) истаса, уйғотади" дедим. Унга буни айтганимда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (чиқиб) қайтди ва менга ҳеч нарса қайтармади. Кейин — у орқага қайтиб кетаётган ҳолда — унинг сонини (қўли билан) уриб: «Инсон ҳар нарсадан кўра кўпроқ жанжалкаш(жадал)дир» (оятни) айтаётганини эшитдим.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا قَامَ أَحَدُكُمْ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْتَعْجَمَ الْقُرْآنُ عَلَى لِسَانِهِ فَلَمْ يَدْرِ مَا يَقُولُ فَلْيَضْطَجِعْ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бирингиз тунда туриб намоз ўқиганида, Қуръан тилида (ўқиши) чигаллашиб, нима деётганини билмай қолса, ётиб (дам) олсин» деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً، فَلَمْ يَزَلْ قَائِمًا حَتَّى هَمَمْتُ بِأَمْرِ سَوْءٍ. قُلْنَا وَمَا هَمَمْتَ قَالَ هَمَمْتَ أَنْ أَقْعُدَ وَأَذَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир кеча намоз ўқидим, у зот шу даражада узоқ турдиларки, мен ёмон бир ишни қилишни кўнглимга келтирдим. Биз: ‹Нимани кўнглингга келтирдинг?› дедик. У: ‹Мен ўтириб олиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни (ёлғиз) ташлашни кўнглимга келтирдим›, деди.