حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمُرَ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ صُرَدٍ الْخُزَاعِيِّ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أُبَىُّ إِنِّي أُقْرِئْتُ الْقُرْآنَ فَقِيلَ لِي عَلَى حَرْفٍ أَوْ حَرْفَيْنِ فَقَالَ الْمَلَكُ الَّذِي مَعِي قُلْ عَلَى حَرْفَيْنِ . قُلْتُ عَلَى حَرْفَيْنِ . فَقِيلَ لِي عَلَى حَرْفَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةٍ . فَقَالَ الْمَلَكُ الَّذِي مَعِي قُلْ عَلَى ثَلاَثَةٍ . قُلْتُ عَلَى ثَلاَثَةٍ . حَتَّى بَلَغَ سَبْعَةَ أَحْرُفٍ ثُمَّ قَالَ لَيْسَ مِنْهَا إِلاَّ شَافٍ كَافٍ إِنْ قُلْتَ سَمِيعًا عَلِيمًا عَزِيزًا حَكِيمًا مَا لَمْ تَخْتِمْ آيَةَ عَذَابٍ بِرَحْمَةٍ أَوْ آيَةَ رَحْمَةٍ بِعَذَابٍ " .
Бизга Абул Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга Ҳаммом ибн Яҳё Қатодадан, у Яҳё ибн Яъмурдан, у Сулаймон ибн Сурад ал-Хузоийдан, у Убай ибн Каъбдан ривоят қилиб деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Эй Убай, менга Қуръан ўқитилди ва менга: ‹Бир ҳарф ёки икки ҳарф устида (ўқи)› дейилди. Мен билан бирга бўлган малоика: ‹Икки ҳарф устида де› деди. Мен: ‹Икки ҳарф устида› дедим. Сўнгра менга: ‹Икки ҳарф ёки уч ҳарф устида (ўқи)› дейилди. Мен билан бирга бўлган малоика: ‹Уч ҳарф устида де› деди. Мен: ‹Уч ҳарф устида› дедим. Токи етти ҳарфга етгунча. Сўнгра (малоика) деди: ‹Улардан ҳар бири шифо берувчи, кифоя қилувчидир, агар сен ‹самийъан алиймо› ни ‹азийзан ҳакиймо› десанг ҳам, модомики азоб оятини раҳмат билан ёки раҳмат оятини азоб билан тугатиб қўймасанг›».