Сунани Абу Довуд — 223-ҳадис

Таҳорат китоби · Жунуб кишининг овқатланиши

223-ҳадисСунани Абу Довуд · Таҳорат китоби

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّازُ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ زَادَ ‏ "‏ وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَأْكُلَ وَهُوَ جُنُبٌ غَسَلَ يَدَيْهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرَوَاهُ ابْنُ وَهْبٍ عَنْ يُونُسَ فَجَعَلَ قِصَّةَ الأَكْلِ قَوْلَ عَائِشَةَ مَقْصُورًا وَرَوَاهُ صَالِحُ بْنُ أَبِي الأَخْضَرِ عَنِ الزُّهْرِيِّ كَمَا قَالَ ابْنُ الْمُبَارَكِ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ عَنْ عُرْوَةَ أَوْ أَبِي سَلَمَةَ وَرَوَاهُ الأَوْزَاعِيُّ عَنْ يُونُسَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَمَا قَالَ ابْنُ الْمُبَارَكِ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн ас-Саббоҳ ал-Баззоз ривоят қилди, бизга Ибн ал-Муборак Юнусдан, у Зуҳрийдан унинг исноди ва маъноси билан ривоят қилди, (лекин) қўшди: «Ва жунуб бўлиб ейишни хоҳлаганларида икки қўлларини ювар эдилар.» Абу Довуд айтди: Буни Ибн Ваҳб Юнусдан ривоят қилиб, ейиш қиссасини Оишанинг сўзи қилиб қисқартириб қолдирди. Ва уни Солиҳ ибн Абул Ахзар Зуҳрийдан Ибн ал-Муборак айтганидек ривоят қилди, фақат у: «Урвадан ёки Абу Саламадан» деди. Ва уни Авзоий Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан Ибн ал-Муборак айтганидек ривоят қилди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Насоий, 256-ҳадисТаҳорат китоби

ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолатда ухламоқчи бўлганларида таҳорат қилар, емоқчи бўлганларида эса икки қўлларини ювар эдилар.

Сунани Насоий, 257-ҳадисТаҳорат китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолатда ухламоқчи бўлганларида таҳорат қилар, емоқчи ёки ичмоқчи бўлганларида эса — (Оиша) деди — икки қўлларини ювиб, сўнг ер ёки ичар эдилар.

Сунани Абу Довуд, 898-ҳадисНамоз китоби

Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сажда қилганида икки қўлини шундай узоқлатардики, агар бир қўзичоқ унинг қўллари остидан ўтмоқчи бўлса ўтиб кетарди.

Саҳиҳул Бухорий, 2489-ҳадисШериклик китоби

Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишининг — токи шерикларидан изн сўрамагунинча — икки хурмони бирга (бир вақтда) қўшиб (ейиши)дан ман қилди.

Сунани Насоий, 4466-ҳадисМолиявий муомалалар китоби

Икки савдолашувчи ажралмагунларича ёки ихтиёр (савдоси) бўлмагунича (савдода) ихтиёрлидирлар,

Сунани Абу Довуд, 2110-ҳадисНикоҳ китоби

Ким аёлнинг маҳрига икки кафт тўла савиқ (талқон) ёки хурмо берса, (уни ўзига) ҳалол қилибди