حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، - الْمَعْنَى - أَنَّ سُفْيَانَ بْنَ عُيَيْنَةَ، أَخْبَرَهُمْ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ، عَنْ عُمَرَ، قَالَ كَانَتْ أَمْوَالُ بَنِي النَّضِيرِ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِمَّا لَمْ يُوجِفِ الْمُسْلِمُونَ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ كَانَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَالِصًا يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِ بَيْتِهِ - قَالَ ابْنُ عَبْدَةَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ قُوتَ سَنَةٍ - فَمَا بَقِيَ جُعِلَ فِي الْكُرَاعِ وَعُدَّةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ ابْنُ عَبْدَةَ فِي الْكُرَاعِ وَالسِّلاَحِ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ва Аҳмад ибн Абда — маъно жиҳатдан — Суфён ибн Уяйна уларга Амр ибн Динордан хабар берганини ривоят қилдилар, у Зуҳрийдан, у Молик ибн Авс ибн Ҳадасондан, у Умардан: У деди: Бану Назир моллари Аллаҳ Ўз Расулига қайтарган файъдан эди, мусулмонлар унинг устига на от, на туя чопдирмаган эдилар. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга хос бўлиб, аҳли байтига нафақа қиларди — Ибн Абда деди: аҳлига бир йиллик озиқ нафақа қиларди — қолгани эса отлиқлар (жанг отлари) ва Аллаҳ азза ва жалла йўлида жиҳоз учун ажратиларди. Ибн Абда деди: отлар ва қурол-яроғ учун.