حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا أَيُّوبُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ قَالَ عُمَرُ { وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ } . قَالَ الزُّهْرِيُّ قَالَ عُمَرُ هَذِهِ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاصَّةً قُرَى عُرَيْنَةَ فَدَكَ وَكَذَا وَكَذَا { مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ } وَ لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ . وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ فَاسْتَوْعَبَتْ هَذِهِ الآيَةُ النَّاسَ فَلَمْ يَبْقَ أَحَدٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ إِلاَّ لَهُ فِيهَا حَقٌّ . قَالَ أَيُّوبُ أَوْ قَالَ حَظٌّ إِلاَّ بَعْضَ مَنْ تَمْلِكُونَ مِنْ أَرِقَّائِكُمْ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Айюб хабар берди, Зуҳрийдан: У деди: Умар ‹Аллаҳ улардан Ўз Расулига қайтарган файъни — сизлар унинг учун на от, на туя чопдиргансизлар› (оятини ўқиди). Зуҳрий деди: Умар деди: Бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга хосдир — Урайна қишлоқлари, Фадак ва шунақа-шунақалари. ‹Аллаҳ қишлоқ аҳлидан Ўз Расулига қайтарган нарса — Аллаҳ, Расул, қариндошлар, етимлар, мискинлар ва йўловчиларга (йўл ўғлига) тегишлидир› ва ‹ўз диёрлари ва молларидан чиқарилган фақирларга, улардан олдин у уй ва имонни макон тутганларга› ва ‹улардан кейин келганларга.› Шу оят одамларни қамраб олди, мусулмонлардан ҳар бирига унда ҳаққ бор, фақат сизларнинг мулкингизда бўлган баъзи қулларингиздан бошқасига. Айюб деди: ё у (Умар) «ҳаз (улуш)» деди.