حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ مُحَمَّدٍ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ أَيُّوبَ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ بُرْقَانَ، عَنْ مَيْمُونِ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ مِقْسَمٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ افْتَتَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ وَاشْتَرَطَ أَنَّ لَهُ الأَرْضَ وَكُلَّ صَفْرَاءَ وَبَيْضَاءَ . قَالَ أَهْلُ خَيْبَرَ نَحْنُ أَعْلَمُ بِالأَرْضِ مِنْكُمْ فَأَعْطِنَاهَا عَلَى أَنَّ لَكُمْ نِصْفَ الثَّمَرَةِ وَلَنَا نِصْفٌ . فَزَعَمَ أَنَّهُ أَعْطَاهُمْ عَلَى ذَلِكَ فَلَمَّا كَانَ حِينَ يُصْرَمُ النَّخْلُ بَعَثَ إِلَيْهِمْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ رَوَاحَةَ فَحَزَرَ عَلَيْهِمُ النَّخْلَ وَهُوَ الَّذِي يُسَمِّيهِ أَهْلُ الْمَدِينَةِ الْخَرْصَ فَقَالَ فِي ذِهْ كَذَا وَكَذَا قَالُوا أَكْثَرْتَ عَلَيْنَا يَا ابْنَ رَوَاحَةَ . فَقَالَ فَأَنَا أَلِي حَزْرَ النَّخْلِ وَأُعْطِيكُمْ نِصْفَ الَّذِي قُلْتُ . قَالُوا هَذَا الْحَقُّ وَبِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ قَدْ رَضِينَا أَنْ نَأْخُذَهُ بِالَّذِي قُلْتَ .
Бизга Айюб ибн Муҳаммад ар-Раққий ривоят қилди, бизга Умар ибн Айюб ривоят қилди, бизга Жаъфар ибн Бурқон Маймун ибн Миҳрондан, у Миқсамдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарни фатҳ қилдилар ва ер ҳамда ҳар бир сариқ ва оқ (олтин ва кумуш) ўзлариники бўлишини шарт қилдилар. Хайбар аҳли дедилар: Биз ерни сиздан кўра яхшироқ биламиз, шунинг учун уни бизга беринг — меванинг ярми сизга, ярми бизга бўлсин. У (рови) гумон қилдики, шу шарт асосида уларга бердилар. Хурмо териш вақти келганда, уларга Абдуллаҳ ибн Равоҳани юбордилар. У уларга хурмони тахминлаб (харс қилиб) чиқди — буни Мадина аҳли «харс» деб атайди — ва: Бунда шунча-шунча бор, деди. Улар дедилар: Эй Ибн Равоҳа, бизга кўп баҳоладинг. У деди: Ундай бўлса мен хурмони тахминлашни ўз зиммамга оламан ва сизларга айтганимнинг ярмини бераман. Улар дедилар: Мана шу ҳақдир ва у билан осмон ва ер қойим туради. Сен айтган миқдорда олишга рози бўлдик.