حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - ح وَحَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ - عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ حَرْمَلَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنْتُ فِي بَيْتِ مَيْمُونَةَ فَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَجَاءُوا بِضَبَّيْنِ مَشْوِيَّيْنِ عَلَى ثُمَامَتَيْنِ فَتَبَزَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ خَالِدٌ إِخَالُكَ تَقْذُرُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " أَجَلْ " . ثُمَّ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِلَبَنٍ فَشَرِبَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَكَلَ أَحَدُكُمْ طَعَامًا فَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِيهِ وَأَطْعِمْنَا خَيْرًا مِنْهُ . وَإِذَا سُقِيَ لَبَنًا فَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِيهِ وَزِدْنَا مِنْهُ . فَإِنَّهُ لَيْسَ شَىْءٌ يُجْزِئُ مِنَ الطَّعَامِ وَالشَّرَابِ إِلاَّ اللَّبَنُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا لَفْظُ مُسَدَّدٍ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Ҳаммод — яъни Ибн Зайд — (ҳ) ва бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод — яъни Ибн Салама — Алий ибн Зайддан, у Умар ибн Ҳармаладан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У айтди: Мен Маймунанинг уйида эдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кирдилар ва у киши билан Холид ибн Валид ҳам бор эди. Улар иккита юмронқозғоқ (гуштерни) иккита ўсимлик пояси устида қовурилган ҳолда келтиришди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (егилари келмай) тупурдилар. Холид: «Сиз буни жирканяпсиз деб ўйлайман, эй Расулуллаҳ» деди. (Расулуллаҳ): «Ҳа» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга сут келтирилди, ичдилар ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан бири таом еганда: ‹Аллаҳим, бунда бизга баракот бер ва бизни бундан яхшироқ билан овқатлантир› десин. Ва сут ичирилганда: ‹Аллаҳим, бунда бизга баракот бер ва бизга бундан зиёда қил› десин. Зеро, таом ва ичимликлардан сутдан бошқаси (ҳам егулик, ҳам ичгулик бўлиб) етарли бўлмайди» дедилар. Абу Довуд айтди: Бу Мусаддаднинг лафзи (сўзи).