حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ عُثْمَانَ وَهُوَ مَحْصُورٌ فِي الدَّارِ وَكَانَ فِي الدَّارِ مَدْخَلٌ مَنْ دَخَلَهُ سَمِعَ كَلاَمَ مَنْ عَلَى الْبَلاَطِ فَدَخَلَهُ عُثْمَانُ فَخَرَجَ إِلَيْنَا وَهُوَ مُتَغَيِّرٌ لَوْنُهُ فَقَالَ إِنَّهُمْ لَيَتَوَاعَدُونَنِي بِالْقَتْلِ آنِفًا . قُلْنَا يَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ . قَالَ وَلِمَ يَقْتُلُونَنِي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ دَمُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ إِلاَّ بِإِحْدَى ثَلاَثٍ كُفْرٌ بَعْدَ إِسْلاَمٍ أَوْ زِنًا بَعْدَ إِحْصَانٍ أَوْ قَتْلُ نَفْسٍ بِغَيْرِ نَفْسٍ " . فَوَاللَّهِ مَا زَنَيْتُ فِي جَاهِلِيَّةٍ وَلاَ إِسْلاَمٍ قَطُّ وَلاَ أَحْبَبْتُ أَنَّ لِي بِدِينِي بَدَلاً مُنْذُ هَدَانِي اللَّهُ وَلاَ قَتَلْتُ نَفْسًا فَبِمَ يَقْتُلُونَنِي قَالَ أَبُو دَاوُدَ عُثْمَانُ وَأَبُو بَكْرٍ رضى الله عنهما تَرَكَا الْخَمْرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ .
Бизга Сулаймон Ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод Ибн Зайд, Яҳё Ибн Саиддан, у Абу Умома Ибн Саҳлдан ривоят қилди. У деди: Биз Усмон билан бирга эдик, у уйда қамалда эди. Уйда бир кириш жойи бор эди, ким унга кирса, мармар йўлда турганларнинг гапини эшитар эди. Усмон унга кирди, сўнг бизнинг олдимизга ранги ўзгарган ҳолда чиқди ва деди: Улар ҳозиргина мени ўлдириш билан қўрқитишяпти. Биз: Ё амирул муъминин, Аллаҳ сизни улардан кифоя қилади, дедик. У деди: Нега мени ўлдиришади? Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Мусулмон кишининг қони фақат уч нарсадан бири билан ҳалол бўлади: Исломдан кейин куфр, ёки никоҳдан (иҳсондан) кейин зино, ёки жон эвазига бўлмаган ҳолда жонни ўлдириш» деганини эшитганман. Аллаҳга қасам, мен на жоҳилиятда, на Исломда ҳеч қачон зино қилмаганман, Аллаҳ мени ҳидоятга солгандан бери динимни бирор нарсага алмаштиришни ёқтирмаганман ва ҳеч бир жонни ўлдирмаганман. Бас, нима учун мени ўлдиришади? Абу Довуд деди: Усмон ва Абу Бакр розияллаҳу анҳумо жоҳилиятда ҳам хамрни тарк қилган эдилар.