4890-ҳадисСунани Абу Довуд · Одоб китоби
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ أُتِيَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَقِيلَ هَذَا فُلاَنٌ تَقْطُرُ لِحْيَتُهُ خَمْرًا فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّا قَدْ نُهِينَا عَنِ التَّجَسُّسِ وَلَكِنْ إِنْ يَظْهَرْ لَنَا شَىْءٌ نَأْخُذْ بِهِ .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Абу Муъовия, у ал-Аъмашдан, у Зайд ибн Ваҳбдан ривоят қилди, у деди: Ибн Масъуднинг олдига келиниб: «Мана фалон киши, соқолидан вино томиб турибди», дейилди. Шунда Абдуллаҳ: «Бизга жосуслик қилиш (айб ахтариш) ман қилинган, лекин агар бизга бирор нарса ошкор бўлиб қолса, биз уни (жазо билан) тутамиз», деди.