حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ سَالِمًا الْفَرَّاءَ، حَدَّثَهُ أَنَّ عَبْدَ الْحَمِيدِ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ حَدَّثَهُ أَنَّ أُمَّهُ حَدَّثَتْهُ وَكَانَتْ، تَخْدِمُ بَعْضَ بَنَاتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ بِنْتَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم حَدَّثَتْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُعَلِّمُهَا فَيَقُولُ " قُولِي حِينَ تُصْبِحِينَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ مَا شَاءَ اللَّهُ كَانَ وَمَا لَمْ يَشَأْ لَمْ يَكُنْ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ وَأَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَىْءٍ عِلْمًا فَإِنَّهُ مَنْ قَالَهُنَّ حِينَ يُصْبِحُ حُفِظَ حَتَّى يُمْسِيَ وَمَنْ قَالَهُنَّ حِينَ يُمْسِي حُفِظَ حَتَّى يُصْبِحَ " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, у деди: Менга Амр хабар бердики, Солим ал-Фарроо унга ривоят қилишича, Бану Ҳошим мавлоси Абдулҳамид унга ривоят қилишича, унинг онаси унга ривоят қилди — у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи қизларига хизмат қилар эди — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қизи унга ривоят қилишича, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга ўргатиб дердилар: «Эрталабга чиққанингда айт: Субҳааналлаҳи ва биҳамдиҳи, лаа қуввата иллаа биллаҳ, маа шааъаллооҳу каана ва маа лам яшаъ лам якун, аъламу анналлооҳа алаа кулли шайъин қодийр ва анналлооҳа қод аҳаата бикулли шайъин илман (Аллаҳга тасбеҳ айтаман ва Унга ҳамд, куч фақат Аллаҳ биландир. Аллаҳ хоҳлаган нарса бўлди, хоҳламаган нарса бўлмади. Биламанки, Аллаҳ ҳар нарсага қодир ва Аллаҳ ҳар бир нарсани илми билан қамраб олган). Чунки ким буни эрталаб айтса, кечгача асралади. Ким буни кечқурун айтса...»