حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ لَمَّا تُوُفِّيَ جَاءَ ابْنُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِنِي قَمِيصَكَ أُكَفِّنْهُ فِيهِ، وَصَلِّ عَلَيْهِ وَاسْتَغْفِرْ لَهُ، فَأَعْطَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَمِيصَهُ فَقَالَ " آذِنِّي أُصَلِّي عَلَيْهِ ". فَآذَنَهُ، فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيْهِ جَذَبَهُ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ أَلَيْسَ اللَّهُ نَهَاكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى الْمُنَافِقِينَ فَقَالَ " أَنَا بَيْنَ خِيرَتَيْنِ قَالَ {اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ} ". فَصَلَّى عَلَيْهِ فَنَزَلَتْ {وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا}
Мусаддад бизга айтди: Яҳё ибн Саъид бизга айтди, Убайдуллаҳдан: Нофиъ менга айтди, Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Абдуллаҳ ибн Убайй вафот этганида, ўғли Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: ‹Ё Расулуллаҳ, менга кўйлагингизни беринг, уни шунга кафанлай, ва унга (жаноза) намоз ўқинг, унга истиғдля қилинг› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга кўйлакларини бердилар ва: «Менга билдир, унга (жаноза) намоз ўқийман», дедилар. У билдирди. У зот унга намоз ўқимоқчи бўлганларида, Умар розияллаҳу анҳу у зотни тортди ва: ‹Аллаҳ сизни мунофиқларга намоз ўқишдан қайтармадими?› деди. У зот: «Мен икки ихтиёр орасидаман, У: ‹Уларга истиғдля сўрасанг ҳам ёки сўрамасанг ҳам (барибир), агар уларга етмиш марта истиғдля сўрасанг ҳам, Аллаҳ уларни мағфират қилмайди› деди», дедилар. Сўнг унга намоз ўқиди. Шунда: «Улардан бирор ўлган кишига ҳеч қачон намоз ўқима» (ояти) нозил бўлди.