حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مَرْحُومٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَفَّتْ أَزْوَادُ الْقَوْمِ وَأَمْلَقُوا، فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي نَحْرِ إِبِلِهِمْ فَأَذِنَ لَهُمْ، فَلَقِيَهُمْ عُمَرُ فَأَخْبَرُوهُ فَقَالَ مَا بَقَاؤُكُمْ بَعْدَ إِبِلِكُمْ، فَدَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا بَقَاؤُهُمْ بَعْدَ إِبِلِهِمْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَادِ فِي النَّاسِ فَيَأْتُونَ بِفَضْلِ أَزْوَادِهِمْ ". فَبُسِطَ لِذَلِكَ نِطَعٌ، وَجَعَلُوهُ عَلَى النِّطَعِ. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَعَا وَبَرَّكَ عَلَيْهِ ثُمَّ دَعَاهُمْ بِأَوْعِيَتِهِمْ فَاحْتَثَى النَّاسُ حَتَّى فَرَغُوا، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ".
Бизга Бишр ибн Марҳум ривоят қилди, бизга Ҳотим ибн Исмоил ривоят қилди, у Язид ибн Абу Убайддан, у Саламадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Қавмнинг озуқалари камайди ва улар қашшоқланди. Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — туяларини сўйиш (ҳақида изн сўраб) — келдилар, у уларга изн берди. Уларга Умар дуч келди, улар унга хабар бердилар. У: Туяларингиздан кейин (қандай) қоласиз? деди. Сўнг у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига кириб: Ё Расулуллаҳ, улар туяларидан кейин (қандай) қолади? деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Одамларга нидо қил, улар озуқаларининг ортиғини келтирсинлар», деди. Бунинг учун бир тери (дастурхон) ёзилди, улар (озуқани) терининг устига қўйдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, дуо қилди ва унга барака (тилади). Сўнг уларни идишлари билан чақирди, одамлар (идишларига) тўлдира бошлади, токи тугатдилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳдан бошқа илоҳ йўқлигига ва мен Аллаҳнинг Расули эканлигимга гувоҳлик бераман», деди.