حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ هِشَامٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ، سُئِلَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ يَحْيَى يَقُولُ وَأَنَا أَسْمَعُ فَسَقَطَ عَنِّي ـ عَنْ مَسِيرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ، قَالَ فَكَانَ يَسِيرُ الْعَنَقَ، فَإِذَا وَجَدَ فَجْوَةً نَصَّ. وَالنَّصُّ فَوْقَ الْعَنَقِ.
Муҳаммад ибнул-Мусанно бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Ҳишомдан, у деди: Отам менга хабар берди, у деди: Усома ибн Зайд розияллаҳу анҳумодан сўралди — Яҳё дер эди: мен эшитиб турардим, лекин (эслашдан) чиқиб кетди — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Видў ҳажидаги юриши ҳақида. У деди: У (Набий) анақ (ўртача тез) юрар эди; кенг жой топганда насс (тезроқ) юрар эди. Насс — анақдан тезроқдир.