حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ حُفَاةً عُرَاةً غُرْلاً ـ ثُمَّ قَرَأَ – {كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ} وَأَوَّلُ مَنْ يُكْسَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِبْرَاهِيمُ، وَإِنَّ أُنَاسًا مِنْ أَصْحَابِي يُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ فَأَقُولُ أَصْحَابِي أَصْحَابِي. فَيَقُولُ، إِنَّهُمْ لَمْ يَزَالُوا مُرْتَدِّينَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ مُنْذُ فَارَقْتَهُمْ. فَأَقُولُ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ {وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ} إِلَى قَوْلِهِ {الْحَكِيمُ }"
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфён бизга хабар берди, Муғира ибнун-Нуъмон бизга айтди, у деди: Саъид ибн Жубайр менга айтди, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Албатта, сизлар яланг оёқ, яланғоч, суннатсиз (хатна қилинмаган) ҳолда маҳшарга тўпланасизлар», сўнг ўқиди: ‹Биз илк яратишни бошлаганимиз каби, уни (қайтадан) қайтарамиз — бу Бизнинг зиммамиздаги ваъда; албатта, Биз (шуни) қилувчимиз›. «Қиёмат куни энг аввал кийдириладиган (киши) Иброҳимдир. Саҳобаларимдан баъзи кишилар чап томонга (дўзахга) олиб кетилади; мен: ‹Саҳобаларим, саҳобаларим!›, дейман. (Аллаҳ): ‹Албатта, улар сен улардан ажралганингдан бери орқаларига (дин)дан қайтиб кетувчи (муртад) бўлиб келдилар›, дейди. Мен солиҳ банда (Исо) айтгани каби: ‹Мен улар ичида бўлган давримда улар устида гувоҳ эдим...› ‹...Ҳакийм› (сўзи)гача (айтаман)», деди.