حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَخِي عَبْدُ الْحَمِيدِ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَلْقَى إِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ آزَرَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَعَلَى وَجْهِ آزَرَ قَتَرَةٌ وَغَبَرَةٌ، فَيَقُولُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ لاَ تَعْصِنِي فَيَقُولُ أَبُوهُ فَالْيَوْمَ لاَ أَعْصِيكَ. فَيَقُولُ إِبْرَاهِيمُ يَا رَبِّ، إِنَّكَ وَعَدْتَنِي أَنْ لاَ تُخْزِيَنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ، فَأَىُّ خِزْىٍ أَخْزَى مِنْ أَبِي الأَبْعَدِ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى إِنِّي حَرَّمْتُ الْجَنَّةَ عَلَى الْكَافِرِينَ، ثُمَّ يُقَالُ يَا إِبْرَاهِيمُ مَا تَحْتَ رِجْلَيْكَ فَيَنْظُرُ فَإِذَا هُوَ بِذِيخٍ مُلْتَطِخٍ، فَيُؤْخَذُ بِقَوَائِمِهِ فَيُلْقَى فِي النَّارِ ".
Исмоил ибн Абдуллаҳ бизга айтди, у деди: Акам Абдулҳамид менга хабар берди, Ибн Абу Зиъбдан, Саъид Мақбурийдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Иброҳим қиёмат куни отаси Озарни учратади, Озарнинг юзида қорамтир чанг (зулмат) бўлади. Иброҳим унга: ‹Сенга, менга осий бўлма, демаганмидим?!›, дейди. Отаси: ‹Бугун сенга осий бўлмайман›, дейди. Иброҳим: ‹Эй Раббим, Сен менга, улар қайта тирилтирилган куни мени хор қилмаслигингни ваъда қилгандинг; узоқ (раҳматдан йироқ) отамдан кўра кўпроқ қандай хорлик бўлади?!›, дейди. Аллаҳ таоло: ‹Мен жаннатни кофирларга ҳаром қилганман›, дейди. Сўнг: ‹Эй Иброҳим, оёқларинг тагида нима (бор)?›, дейилади. У қараса, бирдан у (отаси) қон-жунга беланган бир кафтор (сиртлон) (қиёфасида); унинг оёқларидан ушлаб, дўзахга ташланади».