حَدَّثَنِي فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَسْلَمَتِ امْرَأَةٌ سَوْدَاءُ لِبَعْضِ الْعَرَبِ، وَكَانَ لَهَا حِفْشٌ فِي الْمَسْجِدِ قَالَتْ فَكَانَتْ تَأْتِينَا فَتَحَدَّثُ عِنْدَنَا فَإِذَا فَرَغَتْ مِنْ حَدِيثِهَا قَالَتْ وَيَوْمُ الْوِشَاحِ مِنْ تَعَاجِيبِ رَبِّنَا أَلاَ إِنَّهُ مِنْ بَلْدَةِ الْكُفْرِ أَنْجَانِي فَلَمَّا أَكْثَرَتْ قَالَتْ لَهَا عَائِشَةُ وَمَا يَوْمُ الْوِشَاحِ قَالَتْ خَرَجَتْ جُوَيْرِيَةٌ لِبَعْضِ أَهْلِي، وَعَلَيْهَا وِشَاحٌ مِنْ أَدَمٍ فَسَقَطَ مِنْهَا، فَانْحَطَّتْ عَلَيْهِ الْحُدَيَّا وَهْىَ تَحْسِبُهُ لَحْمًا، فَأَخَذَتْ فَاتَّهَمُونِي بِهِ فَعَذَّبُونِي، حَتَّى بَلَغَ مِنْ أَمْرِي أَنَّهُمْ طَلَبُوا فِي قُبُلِي، فَبَيْنَا هُمْ حَوْلِي وَأَنَا فِي كَرْبِي إِذْ أَقْبَلَتِ الْحُدَيَّا حَتَّى وَازَتْ بِرُءُوسِنَا ثُمَّ أَلْقَتْهُ، فَأَخَذُوهُ فَقُلْتُ لَهُمْ هَذَا الَّذِي اتَّهَمْتُمُونِي بِهِ وَأَنَا مِنْهُ بَرِيئَةٌ.
Фарва ибн Абул-Мағро менга айтди, Али ибн Мусъҳир бизга хабар берди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Араблардан бирортасинин қора (рангли) бир чўри аёли Исломга кирди, унинг масжидда бир кичик кулбаси (чодирчаси) бор эди. (Оиша) деди: У бизнинг олдимизга келар ва бизнинг ёнимизда суҳбатлашар эди; ўз ҳадисидан (гапидан) фароғат бўлганида: «Вишоҳ (безак-камар) куни Роббимизнинг ажойиботларидан(дир); огоҳ бўл, албатта у мени куфр юртидан нажот берди», дер эди. У буни кўпайтирганида, Оиша унга: «Вишоҳ куни нима (гап)?», деди. У: «Менинг оиламдан бирортасинин ёш чўриси чиқди, унинг устида чармдан (ясалган) бир вишоҳ бор эди, у (вишоҳ) ундан тушди, унга бир калхат (қуш) — уни гўшт деб ўйлаб — энгашиб (ташланди) ва уни олди. Улар мени у билан айбладилар (ўғирликда) ва мени азобладилар, ҳатто менинг ишим шунга етдики, улар менинг олд (авратим)да (вишоҳни) қидирдилар. Улар менинг атрофимда турган, мен ўз карбимда (қийинчилигимда) турган пайтимда, бирдан у калхат келди, токи бошларимизга тенг (яқин) бўлди, сўнг уни (вишоҳни) ташлади. Улар уни олди. Мен уларга: ‹Мана бу — сизлар мени у билан айблаган нарса, мен ундан покман›, дедим», деди.