حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، أَخْبَرَنَا مُطَرِّفٌ، سَمِعْتُ أَبَا السَّفَرِ، يَقُولُ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ، اسْمَعُوا مِنِّي مَا أَقُولُ لَكُمْ، وَأَسْمِعُونِي مَا تَقُولُونَ، وَلاَ تَذْهَبُوا فَتَقُولُوا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ مَنْ طَافَ بِالْبَيْتِ فَلْيَطُفْ مِنْ وَرَاءِ الْحِجْرِ، وَلاَ تَقُولُوا الْحَطِيمُ، فَإِنَّ الرَّجُلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ كَانَ يَحْلِفُ فَيُلْقِي سَوْطَهُ أَوْ نَعْلَهُ أَوْ قَوْسَهُ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад Жуъфий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Мутарриф бизга хабар берди, у деди: Абус-Сафарни шундай деганини эшитдим: Ибн Аббос розияллаҳу анҳумони шундай деганини эшитдим: «Эй одамлар, мен сизларга айтаётган нарсани мендан эшитинглар ва сизлар айтаётган нарсани менга эшиттиринглар, (сўнг) бориб: ‹Ибн Аббос шундай деди, Ибн Аббос шундай деди› деманглар. Ким Байтни тавоф қилса, Ҳижр (Исмоилнинг) орқасидан тавоф қилсин ва: ‹Ҳатим› деманглар; чунки жоҳилиятда киши қасам ичар ва (ўша жойга) ўз қамчисини, ёки наълини, ёки ёйини ташлар эди (қасам белгиси сифатида)», дер эди.