حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ،. وَأَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ وَهْوَ بِمِنًى، فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا عُمَرُ، فَوَجَدَنِي، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ، وَإِنِّي أَرَى أَنْ تُمْهِلَ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ، فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ، وَتَخْلُصَ لأَهْلِ الْفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ وَذَوِي رَأْيِهِمْ. قَالَ عُمَرُ لأَقُومَنَّ فِي أَوَّلِ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِينَةِ.
Яҳё ибн Сулаймон бизга айтди, Ибн Ваҳб менга айтди, Молик бизга айтди; (ва) менга Юнус хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у деди: Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ менга хабар берди: Ибн Аббос унга хабар бердики, Абдураҳмон ибн Авф Минода — Умар ҳажж қилган охирги ҳажда — ўз аҳлининг олдига қайтди. У мени топди. Абдураҳмон: Мен: «Эй амирул-мўминин, албатта мавсум (ҳажда) одамларнинг пасткашларини (авомини) жамлайди; мен сенга Мадинага келишинггача сабр қилишингни маслаҳат бераман, чунки у — ҳижрат ва суннат диёридир, сен унда фақиҳ (фиқҳ аҳли) ва одамларнинг ашрофлари (катталари) ҳамда уларнинг фикр эгаларига (гапингни) холис (етказасан)», дедим. Умар: «Мен албатта Мадинада турадиган биринчи туришимда (хутбада) бу (ҳақида) тураман», деди.