حَدَّثَنِي يَعْقُوبُ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ إِنِّي لَفِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ إِذِ الْتَفَتُّ، فَإِذَا عَنْ يَمِينِي وَعَنْ يَسَارِي فَتَيَانِ حَدِيثَا السِّنِّ، فَكَأَنِّي لَمْ آمَنْ بِمَكَانِهِمَا، إِذْ قَالَ لِي أَحَدُهُمَا سِرًّا مِنْ صَاحِبِهِ يَا عَمِّ أَرِنِي أَبَا جَهْلٍ. فَقُلْتُ يَا ابْنَ أَخِي، وَمَا تَصْنَعُ بِهِ قَالَ عَاهَدْتُ اللَّهَ إِنْ رَأَيْتُهُ أَنْ أَقْتُلَهُ أَوْ أَمُوتَ دُونَهُ. فَقَالَ لِي الآخَرُ سِرًّا مِنْ صَاحِبِهِ مِثْلَهُ قَالَ فَمَا سَرَّنِي أَنِّي بَيْنَ رَجُلَيْنِ مَكَانَهُمَا، فَأَشَرْتُ لَهُمَا إِلَيْهِ، فَشَدَّا عَلَيْهِ مِثْلَ الصَّقْرَيْنِ حَتَّى ضَرَبَاهُ، وَهُمَا ابْنَا عَفْرَاءَ.
Яъқуб менга айтди, Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, отасидан, бобосидан, у деди: Абдураҳмон ибн Авф деди: Мен Бадр куни сафда эдим, бирдан ўгирилди, менинг ўнг томонимда ва чап томонимда икки ёш йигит (турган) эди. Гўё мен уларнинг ўрни (ўртада туриши)дан хавфсиз ҳис қилмадим (кучсиз деб ўйлади), бирдан улардан бири шеригидан яширин ҳолда менга: «Эй амаки, менга Абу Жаҳлни кўрсат», деди. Мен: «Эй жияним, сен уни нима қиласан?», дедим. У: «Мен Аллаҳга аҳд қилдимки, агар уни кўрсам, уни ўлдираман, ёки унинг олдида (уни ўлдиришга уриниб) ўламан», деди. Бошқаси (ҳам) шеригидан яширин ҳолда менга шунга ўхшашни айтди. (Абдураҳмон) деди: Мен улар иккисинин ўрнида икки киши орасида бўлишимни ёқтирмас эдим (лекин энди хурсанд бўлдим). Мен уларга у (Абу Жаҳл)ни кўрсатдим, улар унга икки лочиндек ташланди, токи уни урдилар — улар Афро ўғиллари эди.